“หลังจากนี้ก็ยังต้องไปตรวจที่โรงพยาบาล นอนพักดูอาการก็ขาดไม่ได้” ซางอวี่กำชับ
“พวกเราจะทำตามแน่นอน ขอบคุณ ขอบคุณ” พ่อแม่ของเด็กกล่าวขอบคุณซ้ำ ๆ
ซางอวี่ยังคงอยู่เป็นเพื่อนสังเกตอาการอีกครู่หนึ่ง พร้อมกับใช้ผ้าก๊อซช่วยจัดการบาดแผลที่เด็กถูกกระแทกตอนตกลงมา
เมื่อแน่ใจว่าเด็กไม่มีอันตรายชั่วคราว ซางอวี่จึงลุกขึ้น
“ตอนนี้ย้ายเด็กไปที่เตียงนอนได้แล้ว ระวังอย่าให้ศีรษะสั่นสะเทือน” ซางอวี่บอก
พ่อและแม่ของเด็กประคองร่างเด็กไปที่เตียงอย่างทะนุถนอม
“คุณป้า ขอบคุณที่ช่วยหนู” เสียงใสซื่อของเด็กน้อยดังขึ้น ตอนนี้เขายังไม่มีเรี่ยวแรงนัก แต่พูดคุยได้ตามปกติ
“ไม่เป็นไรจ้ะ หนูน้อย คราวหลังถ้าจะปีนที่สูงอีก ต้องระวังความปลอดภัยนะ” ซางอวี่พูดอย่างอ่อนโยน
“ครับ หนูจะจำไว้”
ซางอวี่กำชับพ่อแม่ของเด็กอีกสองสามประโยค
พวกเขาก็จะไปไห่เฉิงเช่นกัน ปลายทางเดียวกับซางอวี่ อีกทั้งซางอวี่ก็ตั้งใจจะไปโรงพยาบาลอยู่แล้ว จึงตกลงที่จะไปโรงพยาบาลพร้อมกับพวกเขา
คุณแม่ของเด็กตั้งสติได้ รีบควักเงินคูปองที่ติดตัวทั้งของตัวเองและสามีออกมา แล้วยัดใส่มือซางอวี่
“สหาย ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี คุณต้องรับไว้!” คุณแม่ของเด็กน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
จิตใจเต้นระทึกเกินจะบรรยาย
หากลูกเกิดเป็นอะไรไป เธอคงอยากฆ่าตัวตายให้ตายตามกันไป