ขณะที่ทุกคนโล่งอก ความเศร้าซึ่งไร้ที่สิ้นสุดก็พวยพุ่งขึ้นในใจพร้อมกัน
ทุกคนรักอาชีพของตัวเองอย่างลึกซึ้ง
รักษาผู้ป่วยอย่างเต็มความสามารถ มุ่งมั่นเพื่อผู้ป่วยเพียงหนึ่งเดียว
แต่ไม่คิดว่าครอบครัวผู้ป่วยจะแค้นแพทย์เพราะการรักษาล้มเหลว ผู้ป่วยเสียชีวิต
แพทย์ไม่ใช่เทพ ก็ไม่ใช่ผู้รอบรู้ทุกสิ่ง
ไม่มีทางรับประกันได้ว่าคนไข้ทุกคนจะรอด
แต่ผู้ป่วยกลับคิดว่าพวกเขาควรมีความสามารถเช่นนั้น พอเมื่อผลไม่เป็นดั่งใจ แพทย์กลายเป็นฝ่ายตรงข้ามทันที
บางคนถึงกับเสียบมีดเข้าหา
ถ้าวันนี้ไม่มีหมอซางอยู่ หมอจางเกือบจะไม่รอดแล้ว
เขาจะต้องตายอยู่ในมือของครอบครัวผู้ป่วยที่เขาเองเฝ้ารักษาด้วยความตั้งใจ
เรื่องแบบนี้ไม่ว่าจะเกิดกับใคร ก็คงอึดอัดใจชะมัด
บรรยากาศในห้องผ่าตัดเป็นทุกข์และอึมครึม
เสียงของซางอวี่ดังขึ้นในจังหวะที่พอดี “จริง ๆ ก็มีคนบางคนที่ไม่เข้าใจหน้าที่ของแพทย์
พวกเขาเอาความปรารถนาของตัวเองไปบังคับกับความสามารถของแพทย์
แต่คนส่วนใหญ่ยังเคารพแพทย์อยู่
พวกเขามอบความหวังให้ชีวิตอยู่กับเรา มีทั้งความเคารพ ความคาดหวัง ความเฝ้ารอ
ดังนั้นเราก็ยังต้องทำตัวให้คู่ควรกับชุดนี้อยู่
อย่าท้อแท้ไป
โลกนี้มีคนดีก็มีคนเลว
มีคนที่ไม่เข้าใจเรา ก็มีคนที่รักเรา
นึกถึงคนที่พวกเราเคยรักษาจนหายดูสิ
นึกถึงรอยยิ้มของพวกเขา นึกถึงคำขอบคุณ นึกถึงคำอวยพรอันจริงใจที่ได้ยินมาแล้วมาอีก
ความพยายามของพวกเราจะไม่สูญเปล่าหรอก”