เติ้งซินไม่สนใจอารมณ์ของซางอวี่ ยื่นของกองใหญ่ในมือไปข้างหน้า
“นี่คือของที่คุณให้เตรียม เตรียมมาครบหมดแล้ว”
“วางไว้บนโต๊ะเลย” ซางอวี่ชี้ไปที่โต๊ะ
เติ้งซินเดินเข้าไป วางของไว้บนโต๊ะ “คุณจะเริ่มรักษาเมื่อไหร่”
“คุณต้องให้ฉันจัดการสมุนไพรก่อนสิ ซื้อสมุนไพรพวกนี้มาแล้ว ฉันยังไม่รู้เลยว่าปริมาณยาพอหรือเปล่า”
“เข็มเงินที่คุณต้องการ ฉันก็หามาให้แล้ว ไม่ลองฝังเข็มก่อนหรือ” เติ้งซินถาม
“พรุ่งนี้เช้า ช่วงบ่ายแบบนี้ไม่เหมาะกับการฝังเข็ม เดิมทีร่างกายเขาก็อ่อนแออยู่แล้ว หยางฉีไม่เพียงพอ
ฝังเข็มตอนนี้คงไม่ได้ผลดี” ซางอวี่พูดพลางหาว
“ได้ งั้นพรุ่งนี้เช้าหลังอาหารเช้า ฉันจะมาพาคุณไปที่นั่นอีกที”
“ได้” ซางอวี่ตอบรับอย่างไม่ลังเล
เติ้งซินกำลังจะออกไป
ซางอวี่เอ่ยถาม “ฉันต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหน”
“รักษาเขาหายแล้วคุณก็ไปได้”
“งั้นฉันขอติดต่อครอบครัวก่อนได้ไหม ฉันถูกคุณพาตัวมาแบบนี้ พวกเขาต้องเป็นห่วงแน่” ซางอวี่นวดใบหน้าให้ตัวเองตื่นตัวขึ้น
“ไม่ได้ พวกเราต้องปกปิดความเคลื่อนไหวทั้งหมด
ถ้าคุณติดต่อกับคนนอกและเปิดเผยข่าวของที่นี่ จะนำปัญหามาให้พวกเรา” เติ้งซินกล่าว
“อ๋อ ได้ก็ได้” ซางอวี่พยักหน้า
เติ้งซินรู้สึกอยู่ตลอดว่าคำว่า “ได้ก็ได้” ของซางอวี่ฟังดูแปลก ๆ แต่ในเมื่อเธอตกลงแล้ว เขาก็พูดอะไรต่อไม่ได้ในตอนนี้