จางกัวตงจ้องมองซางอวี่ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะพูดตะกุกตะกักว่า “คุณ... คุณคนนี้...”
ขากรรไกรของเขาถูกซางอวี่หักเคลื่อนไปแล้ว เวลาพูดน้ำลายจึงไหลย้อยลงมาตามมุมปาก
ซางอวี่รีบถอยหลังไปสามก้าวทันที เธอเป็นโรครักความสะอาดจัด ทนเห็นภาพแบบนี้ไม่ได้ที่สุด
เธอหันไปบอกเสิ่นจื้อหนานว่า “มันตั้งใจจะกินยาพิษฆ่าตัวตาย ฉันให้มันกินยาลูกกลอนแก้พิษไปแล้ว
ต่อจากนี้ไม่ว่ามันจะกินยาพิษอะไรก็ไม่มีวันตาย
รีบไปสอบสวนมันเถอะ
ฉันว่าการสอบสวนแบบปกติคงไม่เวิร์ก คุณเอายาลูกกลอนที่ฉันให้ไว้นั่นแหละใช้ให้หมดเลย“
เสิ่นจื้อหนานยิ้มมองซางอวี่ “ได้ ฉันเข้าใจแล้ว วางใจเถอะ ฉันจะใช้ให้คุ้มค่าเลย”
ซางอวี่เดินออกจากห้องสอบสวน แล้วกลับไปที่เกสต์เฮาส์
เธอก็ไม่มีที่ไหนจะไปเหมือนกัน ที่นี่ช่างเป็นเมืองที่เธอไม่รู้จักใครสักคน งั้นก็นอนแผ่อยู่ในเกสต์เฮาส์ไปทั้งวันเลยดีกว่า
ห้องสอบสวน
กู้เซวียนอี้เดินเข้ามา ยืนเคียงข้างเสิ่นจื้อหนาน
เสิ่นจื้อหนานหยิบยาลูกกลอนสองเม็ดโยนเข้าปากจางกัวตง
ทันทีที่กินลงไป จางกัวตงรู้สึกเหมือนผิวทั้งตัวถูกเฉือนเนื้อเป็นชิ้น ๆ ความเจ็บปวดทำให้เขาลืมตากว้าง
ร่างกายสั่นไม่หยุด
เขาอยากพูดว่า 'คุณ... คุณกำลังจะทำอะไร?
ทำไมถึงใช้ทรมานแบบนี้กับฉันได้?
ฉันยังไม่ได้รับการตัดสินอย่างเป็นทางการเลยนะ!
เสี่ยวหลิวกับเสี่ยวหลี่ก็ไม่มีทางจำตัวฉันได้หรอก
แม้ซางอวี่จะเป็นพยาน ฉันก็ไม่รับ!
คุณนี่มันละเมิดกฎหมายชัด ๆ!'
แต่มันเจ็บจนเหงื่อแตกท่วมตัว ร่างกายกลับแข็งทื่อขยับไม่ได้เลย...