ใบหน้าของซางเฉียวเต็มไปด้วยความลักเลข เธอก้มมองท้องของตัวเองที่ยังคงแบนราบ มือข้างหนึ่งข้างกายกำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
การเลือกยอมสละชีวิตของตัวเอง ไม่ใช่การตัดสินใจที่ทำลงไปง่าย ๆ
แม่สามีและพ่อสามีของซางเฉียวแลกสายตากันครั้งหนึ่ง ต่างคนต่างเงียบไปทั้งคู่
พวกเขาไม่อาจรีบผลักดันให้สะใภ้ตัดสินใจในจังหวะแบบนี้ มันจะดูเหมือนว่าพวกเขากำลังบังคับเธออยู่
“อาเฉียว ไม่ต้องกดดันตัวเอง และไม่ต้องรีบตัดสินใจ หมอซาง อาเฉียวยังมีเวลาพิจารณาอยู่ใช่ไหมคะ”
ซางอวี่พยักหน้า “ใช่ค่ะ”
“ฉันจะสั่งยาบำรุงครรภ์ให้สองเขนยา พร้อมทั้งบรรเทาอาการไม่สบายของหัวใจด้วย
เมื่อพวกคุณตัดสินใจได้แล้ว ฉันจะออกใบวินิจฉัยให้
แต่ควรรีบหน่อยนะคะ เพราะฉันก็ใกล้คลอดแล้ว
ช่วงที่ฉันคลอดลูก อาจไม่มีเวลาทำการรักษาให้ได้“ ซางอวี่กล่าว
“วันคลอดของฉันก็ใกล้จะถึงแล้ว ภายในหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้ายังไหว
พวกคุณควรให้คำตอบฉันภายในสองวันจะดีที่สุด“
ในใจซางเฉียวเกลียดชังให้ตาย ซางอวี่คนนี้ชาตินี้ต้องเกิดมาเพื่อตัดรอนดวงชะตาของเธอแน่ ๆ
ก่อนจะเจอซางอวี่ ชีวิตเธอลื่นไหลราบรื่นทุกอย่าง
แต่พอเจอซางอวี่ ไม่เพียงแค่สถานะลูกแท้ของตระกูลหายไป ยังเจอความหายนะซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ครับ อีกสองวันเราจะตอบคำตอบแน่นอน” พ่อสามีของซางเฉียวกล่าวเสียงหนักแน่น
ซางเฉียวก็พยักหน้าตาม
ซางอวี่ยิ้ม “งั้นฉันไปก่อนนะคะ ไม่รบกวนการพักผ่อนของพวกคุณ”
“ครับ”
พ่อแม่สามีของซางเฉียวพาซางอวี่และหลิวว่านฮุ่ยเดินส่งถึงหน้าประตูห้องพักฟื้น