พอมีเรื่องซางอวี่ เสิ่นจื้อหนานก็แววตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “ครับ ผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเลยครับ”
“รีบไปเถอะ”
“ครับ”
เสิ่นจื้อหนาน หวังไหลฟู่ และจางเป่าจู่ช่วยกันเก็บข้าวของ
“ผู้การเสิ่น เราสองคนจะได้กลับไปกับคุณด้วยไหมครับ” หวังไหลฟู่ถาม
เมื่อกี้ผู้บังคับบัญชาพูดถึงแต่เสิ่นจื้อหนานที่ต้องกลับ ไม่ได้พูดว่าสองคนนี้จะกลับหรือไม่
“พวกคุณกลับประเทศไปกับผมก่อน จากนั้นก็กลับไปยังหน่วยเดิมของตัวเอง”
“ผู้การเสิ่น เราสองคนขอตามคุณไปได้ไหมครับ
คุณกำลังจะเป็นผู้บัญชาการกองพลน้อยแล้วไม่ใช่เหรอครับ
เมื่อก่อนผมเป็นนายหมวด ส่วนเสี่ยวหวังเป็นร้อยเอก เราสองคนขอทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของคุณอีกครั้งสิครับ” จางเป่าจู่พูดขึ้นทันที
เขาชอบเสิ่นจื้อหนานเป็นที่สุด ไปทำภารกิจกับผู้บังคับบัญชาแบบนี้ ความมั่นใจปลอดภัยเต็มเปี่ยมเลยทีเดียว
เสิ่นจื้อหนานไม่ใช่แค่ฉลาดและตัดสินใจเด็ดขาด แต่วิจารณญาณยังเยี่ยมยุทธอีกด้วย
“ผมนึกขึ้นได้ว่าเรายังไม่ได้แจ้งผู้บังคับบัญชาเรื่องเสบียงที่อยู่ในเขา
เป่าจู่ คุณไปบอกฝ่ายผู้บังคับบัญชาหน่อย แล้วพาคนไปลากของทั้งหมดกลับมา” เสิ่นจื้อหนานสั่ง
“ครับ” จางเป่าจู่รับคำ
เหลือเพียงหวังไหลฟู่กับเสิ่นจื้อหนานสองคน
หวังไหลฟู่เป็นผู้บังคับกองพัน ส่วนจางเป่าจู่คือร้อยเอกใต้บังคับบัญชาของเขา
“เรื่องย้ายสังกัดนั้นพวกเราก็รู้ว่าไม่ง่าย เป่าจู่แค่พูดเล่นเฉย ๆ” หวังไหลฟู่กล่าวด้วยหน้าตกหล่นนิดหน่อย