“อาอวี๋ไม่ได้บอกว่าหล่อนจะกลับวันไหน” เสิ่นเหอผิงถาม
“หล่อนบอกว่าประมาณสิบวันก็คงกลับ”
“นานขนาดนั้นเชียว”
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “อือ อาอวี๋บอกว่าอยากเก็บสมุนไพรให้ได้มากหน่อย
ในเขาลึกน่ะ สมุนไพรจะอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ ฉันคิดว่าหล่อนต้องใช้เวลาสักพัก
ถ้าเจอสมุนไพรดี ๆ สักต้น เวลาที่ใช้เก็บเนี่ยก็ต้องนานขึ้นไปอีก”
“แล้วข้าวปลาอาหารแห้ง หล่อนเตรียมไปพอไหม”
“เตรียมพอแล้ว ฉันช่วยหล่อนจัดเตรียมด้วย พาข้าวแห้งไปเท่าที่กินได้สิบวัน
ในเขายังล่าสัตว์ได้อีก เรื่องกินเรื่องใช้ไม่มีปัญหาแน่” เสิ่นจื้อหนานกล่าว
พอได้ยินเช่นนั้น ใจที่แขวนอยู่ของทุกคนก็ได้แต่ระบายลงเพียงเล็กน้อย
“พออาอวี๋กลับมาต้องรีบบอกพวกเราทันทีนะ” เจียงหว่านเยวี่ยสั่งกล่าว
“อือ ฉันรู้แล้วครับแม่ พ่อกับแม่วางใจได้เลย รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”
เสิ่นจื้อหนานใช้เวลาพอสมควรกว่าจะพาสามแยกสี่ส่วนครอบครัวนี้กลับบ้านได้
เมื่อตัวเองเดินกลับเข้ามาในรั้วบ้านที่ว่างเปล่า ก็ส่ายสีหน้า ถอนใจเบา ๆ อาอวี๋ของฉันน่ะ แค่ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน แต่ก็คิดถึงนัก
เสิ่นจื้อหนานไม่ได้เล่าเรื่องที่ตนต้องไปแนวหน้าให้เสิ่นเหอผิงและเจียงหว่านเยวี่ยฟัง
ถ้าทั้งสองรู้เข้า ก็คงเป็นห่วงเป็นกังวลไปอีก ไม่รู้จะบอกตอนไหนดี เอาไว้บอกตอนที่กำลังจะออกเดินทางก็ยังดี เป็นห่วงน้อยลงวันเป็นวัน ๆ ไป
แต่ตอนที่อยู่แนวชายแดนนั้น เสิ่นจื้อหนานคิดว่าตนน่าจะต้องรีบไปแนวหน้าทันที ใช้เวลากลับมาเพียงหนึ่งหรือสองวัน
ไม่คิดว่าภายหลังจะได้รับแจ้งว่า ให้รอการแจ้งจากผู้บังคับบัญชาอยู่ที่เขตทหารก่อน