“เหอะ ตอนเสิ่นจื้อหนานยังดีอยู่ เหตุใดไม่คืน” ซางอวี่โต้กลับ
ต่งกุ้ยฉินพูดไม่ออก
“ซางอวี่ แกกับจื้อหนานแต่งงานกันแล้ว บัดนี้กล่าวเช่นนั้นยังมีความหมายใด” ซางเจี้ยนปังเอ่ย
พวกเขาไม่อาจโต้เถียงต่อหน้าบิดามารดาตระกูลเสิ่นเช่นนี้มิได้ มิเช่นนั้นจะให้บิดามารดาตระกูลเสิ่นคิดอย่างไร
แม้ภายนอกตระกูลเสิ่นจะมิได้มั่งคั่งเท่าตระกูลซาง ทว่า ตระกูลเสิ่นหยั่งรากลึกมั่นคง ในหลายเรื่อง ตระกูลซางยังต้องพึ่งพาตระกูลเสิ่น...
“เหตุใดจึงไม่มีความหมาย” ซางอวี่มองผู้คน กล่าวเรียบเฉย “ฉันต้องการความยุติธรรมให้ตนเอง นี่แหละความหมาย
อาศัยอะไร ซางเฉียวจึงยึดครองชีวิตของฉัน ชิงบิดามารดาของฉันไปยังไม่พอ ยังจะบงการชีวิตของฉันอีก
ฉันกับเสิ่นจื้อหนานแต่งงานกันแล้ว ฉันก็อยากปลงเสีย เหตุใดจะอยู่กันไปชั่วชีวิตไม่ได้
อย่างน้อยในตระกูลเสิ่นฉันยังกินอิ่มนุ่งอุ่น ยังดีกว่าอยู่ในบ้านมารดาแท้ๆ ของซางเฉียว
อยู่ที่นี่เป็นปรนนิบัติคนเดียว ในบ้านมารดาแท้ๆ ของซางเฉียว ฉันต้องปรนนิบัติทั้งบ้าน
แต่ ซางเฉียว เธอได้ทุกสิ่งแล้ว เหตุใดยังทะนงตนโอ้อวดต่อหน้าฉันอีก
เธออาศัยอะไรกล่าวว่าสามีของฉันเป็นไอ้ขี้แพ้ เขาบาดเจ็บสาหัสเพื่อชาติเพื่อราษฎร์ เธอมีสิทธิ์ใดกล่าวหาเขา!”
ซางอวี่ดวงตาแดงก่ำ แม้ทุกคำเป็นคำถาม แต่เธอดูเปราะบางประหนึ่งจะแหลกสลายเมื่อใดก็ได้
บิดามารดาตระกูลเสิ่นไม่พอใจที่ตระกูลซางให้ซางอวี่แต่งงานเข้ามาตั้งแต่แรก
ในใจพวกเขาพึงใจสะใภ้คือซางเฉียวมาตลอด พวกเขาเฝ้ามองซางเฉียวเติบใหญ่
ซางเฉียวว่านอนสอนง่ายรู้ความ
ซางเฉียวยังแสดงออกว่ารักใคร่เสิ่นจื้อหนานอย่างสุดซึ้ง
แต่แล้ว เมื่อเสิ่นจื้อหนานล้มป่วย ผู้ที่จะแต่งงานด้วยกลับเปลี่ยนเป็นอีกคน
บิดามารดาตระกูลเสิ่นก็มิอาจแย้งประการใด ตระกูลซางส่งบุตรสาวแท้ๆ มา
ทางสายเลือดแล้ว ซางอวี่ใกล้ชิดกว่า
ซางเฉียวถึงกับมาร่ำไห้ฟ้องว่า ซางอวี่จะแต่งเข้ามาหาความสุข ทางบ้านทนเธออาละวาดไม่ไหว ทั้งสำนึกผิดต่อเธอ จึงยินยอม
บิดามารดาตระกูลเสิ่นมิได้เชื่อคำซางเฉียว
ทว่า โดยฐานะแล้ว โดยทั่วไปพวกเขาไม่ประสงค์ฉีกหน้า
บุตรชายพวกเขาเป็นเช่นนี้ พวกเขายอมรับทุกสิ่งแล้ว!
บิดามารดาตระกูลเสิ่นสีหน้าบึ้งตึงยิ่ง จ้องมองใบหน้าซางเฉียวอย่างไม่เป็นมิตร
ซางเฉียวยิ่งร่ำไห้หนักขึ้น “พี่หญิง เธอพูดชัดๆ ว่าเธอพูดว่า พวกเราทำร้ายเธอให้แต่งงานกับไอ้ขี้...
เธอพลอยกล่าวร้ายฉัน ว่าเป็นฉันพูดได้อย่างไร ฉันกับพี่จื้อหนานรักใคร่ลึกซึ้ง มิใช่เพื่อเธอ เหตุใดฉันจึงยอม”
ซางเฉียวร่ำไห้ราวกับจริงใจยิ่งนัก
“เธอรักลึกซึ้งปานนี้ เหตุใดฉันจึงควรแยกคู่รักโศกของเธอทั้งสอง
เหมาะที่ฉันกับเสิ่นจื้อหนานยังมิได้จดทะเบียน ทั้งมิได้เข้าหอ
มา ฉันยินยอมให้เธอ เธอจงเป็นเจ้าสาวเขา ฉันอวยชัยให้พวกเธออยู่กันร้อยปี รักลึกดั่งสมุทร”
ซางอวี่คว้าแขนซางเฉียวผลักไปทางเตียงของเสิ่นจื้อหนาน
ซางเฉียวรีบทรงตัว แล้วถอยกรูดหลายก้าว ประหนึ่งหลบสิ่งโสโครก
ปฏิกิริยาของซางเฉียวประจักษ์แจ้งในสายตาทุกคน
ซางเจี้ยนปังกับต่งกุ้ยฉินต่างรู้สึกขายหน้า
เสิ่นเหอผิงบิดาเฉินส่งเสียงเหอะเย็นชา “ตระกูลเสิ่นพวกเรามิคู่ควรกับบุตรสาวใหญ่ที่ตระกูลซางพวกคุณอบรมสั่งสอนมาดีหรอก”
“บุตรฉันมิใช่ไอ้ขี้แพ้ เป็นวีรบุรุษ ซางเฉียว นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะเสแสร้งเก่งถึงเพียงนี้ หลอกพวกเราเป็นคนโง่หมด” เจียงหว่านเยวี่ยมารดาเฉินกัดฟันกรอด
บัดนี้ พวกเขาต่างเชื่อคำของซางอวี่ทั้งหมด
ซางเจี้ยนปังกับต่งกุ้ยฉินยังคิดจะกล่าวอะไร
“พวกแกสองคนรีบหุบปากเสีย ดูซิว่าอบรมฝึกสอนออกมาได้สิ่งใด ไม่อายบ้าง” ซางอวี่กล่าวอย่างรังเกียจ
“ซางอวี่ แก!” ซางเจี้ยนปังยกมือชี้หน้าซางอวี่
“ฉันอย่างไร พวกแกไม่เคยเห็นฉันเป็นบุตรสาว ก็อย่ามาทำข่มต่อหน้าฉัน
อยากสั่งสอนฉัน แกยังไม่ถึงขั้น” ซางอวี่ปัดมือซางเจี้ยนปังออกอย่างไม่เกรงใจ
“แก แก...” ซางเจี้ยนปังกรุ่นโทสะจนหน้าแดงก่ำ
“ฉันอะไรฉัน แกเคยเลี้ยงดูฉันสักวันหรือ ให้เงินฉันสักตำลึงหรือ ทำหน้าที่บิดาได้ครบถ้วนหรือ
พวกแกมิเคยทำสิ่งใดเพื่อฉัน ก็อย่ามาคิดอบรมสั่งสอนฉันเยี่ยงบิดาเลย
และ เป็นพวกเจ้าที่เป็นหนี้ฉัน!
มิใช่เพราะพวกแกสะเพร่าและหลงตน เหตุใดจึงถูกพี่เลี้ยงสลับบุตรสาวโดยไม่รู้ตัว!
ฉันต้องทนทุกข์มากมายเพราะพวกแก ตราบจนพวกแกตาย ก็ยังใช้คืนไม่หมด!
พวกแกเป็นหนี้ฉันทั้งชีวิต!”
ซางเจี้ยนปังซวนเซถอยหลังไปสองก้าว ต่งกุ้ยฉินก็หน้าซีด มือที่กอดซางเฉียวอยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว
“อาอวี๋ เธอเอ่ยเช่นนี้กับท่านพ่อท่านแม่ได้อย่างไร นี่เธอกำลังเอามีดทิ่มแทงใจพวกเรา!” ต่งกุ้ยฉินร่ำไห้พลางกล่าว
“เหอะ เอามีดทิ่มแทงคนผิดกฎหมาย มิเช่นนั้น แกคิดว่าฉันไม่กล้าหรือ
พวกแกทำลายชีวิตฉันทั้งชีวิตต่างหาก” ซางอวี่กล่าวเรียบเย็น
“พี่หญิง อย่าถึงเพียงนี้เลย...” ซางเฉียวพุ่งพรวดเข้ามาต่อหน้าซางอวี่ ทำท่าพร้อมปกป้องบิดามารดา
ซางอวี่ตบหน้าซางเฉียวสองฉาดเต็มแรง
“อยากถูกตบไม่พอ ฉันจะช่วยแกเอง”
ซางเฉียวล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น อเนจอนาถยิ่งนัก
ต่งกุ้ยฉินโดยสัญชาตญาณจะเข้าไปประคองซางเฉียว ทว่าถูกซางอวี่มองเยียบเย็น การกระทำพลันชะงัก
“อาอวี๋ วันมงคล อย่าให้วุ่นวายไปกว่านี้เลย”
“ไม่วุ่นวายก็ได้ ให้เงินสิ ให้ฉันได้เห็นว่าบุตรสาวแท้ๆ ของพวกแกในใจพวกแกมีค่าเท่าใด” ซางอวี่มองต่งกุ้ยฉิน
“เธอ เธอพูดอะไร...” ต่งกุ้ยฉินมองซางอวี่ที่นิสัยเปลี่ยนไปอย่างคาดไม่ถึง
“อย่างไร พอได้ยินถึงเงินทอง ก็หูหนวกขึ้นมาหรือ” ซางอวี่เดินเข้าห้อง ลากหีบหลายใบที่ร่างเดิมขนมาจากตระกูลซางออกมา
พลางคว้าค้อนขึ้นมา สับกุญแจต่อหน้าทุกคนจนแตก
“มา พวกเรามาดูกันเถิดว่าตระกูลซางมหาเศรษฐีแต่งบุตรสาว ออกสินสอดทองหมั้นเป็นเช่นไร!”
พอมองเห็นของข้างในได้ถนัด สีหน้าบิดามารดาตระกูลซางต่างเปลี่ยนไปทันที
เสิ่นเหอผิงส่งเสียงเหอะเยือกเย็น
เจียงหว่านเยวี่ยมิอาจสงบเสงี่ยมกลั้นโทสะได้เท่าเสิ่นเหอผิง เธอเอ่ยประชดประชัน “ตระกูลซางช่างใจป้ำนัก หีบหินเก่าๆ นี้ กว่าจะหาได้ครบก็มิใช่เรื่องง่าย”
ซางเจี้ยนปังริมฝีปากขยับ เนิ่นนานก็มิอาจเอื้อนเอ่ยสักคำ
เขาหันขวับไปทางต่งกุ้ยฉิน ยกมือตบฉาดหนึ่ง “เกิดอะไรขึ้นแน่”
ต่งกุ้ยฉินถูกตบจนหน้าบิดไปทางหนึ่ง แก้มบวมแดงฉับพลัน “ฉัน ฉัน...”
ต่งกุ้ยฉินไม่คาดคิดเลยว่าซางอวี่จะเปิดหีบสินสอดต่อหน้าบิดามารดาตระกูลเสิ่น
ทั้งยังเป็นวันแต่งงาน
เช่นนี้ เธอก็มิอาจป้ายความผิดว่าซางอวี่สับเปลี่ยนหินได้
ทำอย่างไร ทำอย่างไร!
ต่งกุ้ยฉินมองไปทางซางเฉียวโดยไม่รู้ตัว
ซางเฉียวเองก็ตาเบิกโพลง ตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น
“อย่างไร ฉันทำให้แผนพวกแกปั่นป่วนหรือ
เดิมทีพวกแกคิดว่า สินสอดฉันจะยังไม่แตะต้องในเร็ววัน พอเวลาผ่านไป ฉันใช้จึงพบว่าล้วนเป็นหิน
อย่างไรก็ป้ายความผิดมาถึงฉันมิได้
สินสอดขนเข้าตระกูลเสิ่นพร้อมฉันตั้งแต่แรก มิใช่ฉันขโมยเอง ก็คนตระกูลเสิ่นเป็นผู้เอาไป
หึหึ บิดามารดาแท้ๆ ของฉันเอ๋ย พวกแกช่างวางแผนเก่งกาจนัก
ถึงเวลาแล้ว มิเพียงทำให้ฉันกับครอบครัวสามีเกิดความระแวง ยังปูทางให้บุตรสาวปลอมจอมปลอมของพวกแก
ทั้งยังประหยัดเงินก้อนใหญ่ได้อีก”
ซางอวี่ยกนิ้วโป้งให้ซางเจี้ยนปังและต่งกุ้ยฉิน
“หึหึ เลิศ แท้จริงแล้วเลิศยิ่ง หาเหตุใดพวกแกจึงได้เป็นมหาเศรษฐีแห่งไห่เฉิง!
พวกแกไม่ร่ำรวย สวรรค์ก็มิอาจยอม”