หลังจบการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เจิ้งอันพยายามตามหาเถียนเถียนหลายครั้ง แต่ก็ถูกเถียนเถียนปฏิเสธอย่างเด็ดขาดทุกครั้ง
เถียนเถียนไม่เคยยอมลำบากใจตัวเองเพื่อรักษาหน้าใครอย่างที่ว่ากันเลย
ทั้งเสิ่นจื้อหนานและซางอวี่ก็แข็งแกร่งพอ ไม่จำเป็นต้องให้เธอต้องยิ้มแย้มใครเพื่อรักษาหน้าให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย
ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ
ช่วงนี้เจิ้งเสวียเฟิงอยู่ในความวิตกกังวลมาตลอด
อายุของเขาไม่น้อยแล้ว โอกาสได้เลื่อนตำแหน่งย่อมน้อยเตี้ยม
เขาวางมือจากความฝันที่จะไต่ขึ้นไปไกลกว่านี้แล้ว เหลือเพียงหวังจะเกษียณอย่างราบรื่นในตำแหน่งนี้
แต่ใครจะไปทำอะไรไม่ได้เมื่อลูกชายไปทำเสียหน้าเจ้านายตัวเอง
แม้เสิ่นจื้อหนานจะไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาเมื่อเผชิญหน้าเขา
แต่เพราะเรื่องระหว่างเจิ้งอันกับเถียนเถียน ก็ยังมีคนกระทบกระเทือนเขาอยู่หลายคนไม่ว่าจะเปิดเผยหรือแอบแฝง
นี่คือวิธีที่ผู้บังคับบัญชาจัดการกับผู้ใต้บังคับบัญชา แม้ไม่ได้สั่งการชัดเจน แต่เพียงรั่วไหลอารมณ์ออกมาเพียงนิด ก็พอให้คนอื่นพากันสวนกลับเขาหมด
สุดท้าย เจิ้งเสวียเฟิงจำต้องยื่นเรื่องขอย้ายหน่วยขึ้นไป
เขาอยากไปเขตทหารอื่น แม้จะเป็นการย้ายโดยคงระดับเดิม แต่ขอเพียงเกษียณอย่างสงบสุขก็พอแล้ว
จริง ๆ แล้วเสิ่นจื้อหนานไม่ได้คิดจะทำอะไรเจิ้งเสวียเฟิงเลย แต่เจิ้งเสวียเฟิงกลับรู้สึกไม่ปลอดภัยเอง
ดังนั้นเสิ่นจื้อหนานจึงอนุมัติเรื่องย้ายหน่วยของเขา
เจิ้งอันสมัครสอบเข้ามหาวิทยาลัยปีนี้ เกรดเขาเดิมทีก็ดีอยู่แล้ว และสอบครั้งนี้ก็ทำได้นิ่ง