“ท่านลุงถ้าไม่ให้ฉันขึ้นไป ฉันจะไม่พอใจนะ
เดี๋ยวคุณป้าคนนั้นกลับมา เขาขึ้นไปเมื่อไหร่ ฉันค่อยขึ้นไปตอนนั้น ให้เขาปกป้องฉันก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ”
เสี่ยวอู่พูดทั้งทีตัวเองยังรู้สึกว่าตัวเองถูกต้องสุด ๆ
ทหารหญิงมองพวกเขาสองคนแวบหนึ่งไม่พูดอะไร แล้วเดินออกไปตักน้ำเอง
พอเธอตักน้ำกลับมา ชายวัยกลางคนก็ส่งยิ้มที่ตัวเขาเองคิดว่าเป็นมิตรมาให้เธอ
“เพื่อนเล็ก เด็กที่บ้านฉันอยากไปเล่นบนเปลือกนอนของคุณหน่อย คุณยินยอมได้ไหม”
ทหารหญิงส่ายหัวปฏิเสธ “ไม่ได้ นั่นเตียงที่ฉันนอนเอง ทำไมต้องให้เด็กขึ้นไปเล่นบนเปลือกนอนของฉันล่ะ”
“คุณเป็นสหายหญิงแบบนี้ได้ยังไง” ชายวัยกลางคนพูดด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน
“ลูกตัวเองยังดูแลไม่ได้ ยังต้องให้คนอื่นช่วยอีกเหรอ” ทหารหญิงปากคมปากร้าย ไม่ยอมประนีประนอมให้เขาเลยสักนิด
“ลุง ฉันจะขึ้นไปเล่นข้างบน” เสี่ยวอู่ไม่พอใจ จับชายเสื้อชายวัยกลางคนกระตุกเบา ๆ
“แม่รู้แล้วลูก” ชายวัยกลางคนรีบตอบ
“เขาเป็นลูกคุณ แล้วทำไมเรียกคุณว่าลุงล่ะ” ทหารหญิงถามขึ้นด้วยความสงสัย
“เรื่องนี้ถ้าจะเล่าก็ยาวเหยียบ
คุณให้ลูกฉันไปเล่นบนเปลือกนอนของคุณสักครู่ เดี๋ยวฉันเล่าเรื่องของครอบครัวฉันให้ฟัง” ชายวัยกลางคนพูดพลาดหลุดปากไป
แต่เขาคิดว่าแค่คนแปลกหน้าพบกันชั่วครั้งชั่วคราว คงไม่มีวันได้เจอกันอีก พูดเล่น ๆ ก็คงไม่เป็นไร
ทหารหญิงมองเขา “คุณคนนี้น่าสนใจจริง ๆ เพื่อจะให้ฉันเล่นกับเด็กคนนี้ อะไร ๆ ก็พูดได้ทั้งนั้นเลยนะ”