ตอนนี้ความหวังก็มาอยู่ในมือของเขาจริง ๆ แล้ว ลูกสาวของเขาผ่าตัดสำเร็จ และต่อจากนี้ก็มีโอกาสฟื้นตัวได้
ดีเหลือเกิน ดีจริง ๆ
“คุณพ่อ หนูยังเจ็บอยู่นิดหน่อย” หลี่เหวินเยว่เห็นหลี่หวยเต๋อแล้วก็เผลอออดอ้อนตามสัญชาตญาณ
“เด็กดี พักฟื้นให้ดี อีกไม่กี่วันก็ไม่เจ็บแล้ว
อยากได้อะไรคุณพ่อก็ซื้อให้หมด ซื้อกลับมาให้ดูแล้วอาจจะหายเจ็บก็ได้นะ?”
หลี่เหวินเยว่ยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ค่ะ ซื้อของที่หนูชอบกลับมา หนูก็จะไม่เจ็บมากแล้ว”
พ่อลูกทั้งสองพูดคุยกันอย่างอบอุ่น
คืนนี้ซางอวี่ยังคงเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาลเหมือนเดิม
เธอพักอยู่ที่โรงพยาบาลต่อเนื่องมาสี่วันแล้ว อาการของหลี่เหวินเยว่ก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่มีอาการปฏิเสธอวัยวะที่ปลูกถ่าย ภาวะแทรกซ้อนอื่น ๆ ที่คาดการณ์ไว้ก็ไม่เกิดขึ้น
ซางอวี่อดทอดถอนใจไม่ได้ว่า หลี่เหวินเยว่เป็นคนมีโชคจริง ๆ
เจ็ดวันต่อมา หลี่เหวินเยว่ได้ออกจากโรงพยาบาลกลับไปพักฟื้นที่บ้าน
หมอสองคนที่ร่วมผ่าตัดกับซางอวี่ก่อนหน้านี้ก็ได้รับเชิญจากหลี่หวยเต๋อให้มาที่บ้าน
พวกเขารับหน้าที่บันทึกอาการของหลี่เหวินเยว่โดยเฉพาะ และจัดการได้อย่างทันท่วงที
ซางอวี่อธิบายอาการต่าง ๆ ที่อาจเกิดขึ้นหลังผ่าตัดให้ทั้งสองคนฟัง พร้อมบอกวิธีรับมือทั้งหมด
เธอยังมอบตำรับยาที่จัดให้หลี่เหวินเยว่หลังผ่าตัดแก่พวกเขาด้วย
หมอสองคน คนหนึ่งชื่อเซี่ยหยวน อีกคนชื่อเมิ่งเหอ
พวกเขาไม่คิดเลยว่าซางอวี่จะใจกว้างถึงขั้นแบ่งปันตำรับยาให้ทั้งสองคน...