“รับทราบ!” จางเสี่ยวฉือเข้าใจว่าเสิ่นจื้อหนานเป็นคนที่กินเยอะ
ซางอวี่แดงขึ้นเล็กน้อย ดีเหมือนกันที่เสิ่นจื้อหนานไม่บอกคนอื่นว่าคนที่กินเก่งคือเธอ
“พี่สะใภ้ครับ ของชำและเครื่องปรุงวัตถุดิบในครัวส่งมาครบแล้วครับ
พี่สะใภ้ลองดูแล้วขาดอะไรเหลืออะไร บอกผมไว้ได้เลยนะครับ เดี๋ยวผมจะไปหาซื้อมาเพิ่มให้“ จางเสี่ยวฉือพูดกับซางอวี่ก่อนเดินออกไป
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ซางอวี่ตอบรับพร้อมรอยยิ้ม
เสิ่นจื้อหนานส่งทั้งสองออกไปถึงหน้าบ้าน ปิดประตูรั้วเรียบร้อยจึงเดินกลับเข้าห้อง
ซางอวี่นั่งอยู่บนโซฟาแล้ว เอามือตบที่ที่วางแขนของโซฟาสมัยเก่าหลังนั้น
เสิ่นจื้อหนานเห็นท่าทางของเธอก็รู้ทันว่ากำลังคิดอะไรอยู่ จึงหัวเราะตาม “คิดถึงโซฟาที่เธอทำเองพวกนั้นหรือเปล่า?”
“ใช่เลย รอเขาเอาของพวกนี้มาให้ครบ ช่วงที่เราสองคนจัดบ้านกันสักวันสองวันนี้ เธออยู่ในบ้านทำเสียงโครมครามให้ฉันหน่อย
แล้วฉันจะค่อย ๆ เอาเฟอร์นิเจอร์ออกมาทีละชิ้นได้
แต่ว่าของที่ทำออกมาจะไวไปเกินไปหรือเปล่านะ?“ ซางอวี่ถาม
“ช่วงนี้คนจะมาเยี่ยมบ้านเราเยอะแน่” เขาว่า
“แล้วทำยังไงดีล่ะ?” ซางอวี่มองเสิ่นจื้อหนานอย่างยิ้มแย้ม
“จะทำยังไงได้อีก ก็บอกไปว่าฉันร่างกายแข็งแรง แรงเยอะ ทำของไว” เสิ่นจื้อหนานพูดพลางยิ้ม
“มีใครชมตัวเองแบบนี้กันบ้างเนี่ย?”
“มีสิ เธอนี่แหละที่ได้เห็นแล้วไง?”
ทั้งสองคุยกันเฮฮาพลางหยิบของออกมาทีละอย่าง ค่อย ๆ จัดวางช้า ๆ
ส่วนของอีกกองใหญ่ยังจะถูกส่งมาทางไปรษณีย์จากมณฑลตงเรื่อย ๆ อีก...
เมื่อจัดการให้ซางอวี่เรียบร้อยแล้ว เสิ่นจื้อหนานจึงออกไปรายงานตัวกับหัวหน้าโดยตรงของเขา