“พวกเราทุกคนเห็นตรงกันว่าอาการของเธอไม่น่าไว้ใจ อยากให้เธอยุติการตั้งครรภ์
แต่ลูกในท้องของเธอเป็นลูกกำพร้าบิดา เป็นสิ่งเดียวที่สามีทิ้งไว้ให้เธอได้คิดถึง และเป็นความหวังเดียวของคุณพ่อคุณแม่สามีด้วย
ถ้าเธอไม่เก็บลูกไว้ เธออาจจะมีชีวิตรอด แต่ความหวังของสองคนนั้นก็จะสลายไป
เธอไม่รู้จะเผชิญหน้ากับพวกเขาอย่างไร
เธอกับสามีรักกันมาก แต่งงานกันได้เพียงครึ่งปี ไม่คิดว่าสามีจะจากไปอย่างไม่มีวันกลับ
สภาพตอนนี้ของเธอคือ ถ้าไม่เอาลูกออก มีโอกาสสูงมากที่จะไม่รอดไปถึงวันคลอด
แต่เธอก็ไม่อยากทำแท้ง ในสถานการณ์แบบนี้ มีวิธีไหนที่จะกลมกลืนทั้งสองฝ่ายได้บ้างคะ“ หลิวว่านฮุ่ยถาม
ซางอวี่ขมวดคิ้ว “ถ้าคนท้องมีปัญหาหัวใจรุนแรงถึงขั้นนั้น ตามหลักวิชาการปกติไม่แนะนำให้ตั้งครรภ์ค่ะ
คำแนะนำให้ยุติการตั้งครรภ์ถูกต้องแล้ว“
“แต่สภาพของเธอ……ในฐานะที่เคยเป็นคนท้อง ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอ
ตอนนี้อาการเธอเป็นยังไงบ้าง มีประวัติผู้ป่วยไหม ขอดูได้ไหม“
“มี เอาสำเนาที่คัดลอกไว้มาด้วย” หลิวว่านฮุ่ยรีบหยิบสมุดบันทึกออกมา
ซางอวี่รับมาแล้วอ่านอย่างพิถีพิถัน
ผ่านการวินิจฉัยร่วมหลายฝ่าย คนท้องคนนี้มีโรคหัวใจร้ายแรงจริง ๆ
“ในสถานการณ์แบบนี้ต้องทำยังไงให้เธอคลอดลูกได้อย่างปลอดภัยล่ะครับ ตอนนี้คนท้องตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว”
ซางอวี่ขมวดคิ้ว
“ในเจ็ดเดือนที่เหลือข้างหน้า คนท้องอาจเกิดเหตุฉุกเฉินได้ทุกเมื่อ