“เถียนเถียนมองเสื้อผ้าของลุงทำไม ถ้าชอบ ลุงถอดให้เล่นก็ได้นะ” ซางหมิงรีบพูด
ท่าทางเหมือนจะบอกว่า หนูอยากได้อะไร ลุงให้หมด
เถียนเถียนถูกซางหมิงเขี่ยให้หัวเราะคิกคัก ยื่นมือให้อุ้ม
ซางหมิงอุ้มเถียนเถียนขึ้นมาในอ้อมแขน เด็กน้อยลูบแก้มเขาแล้วหอมแก้มสองครั้ง หัวใจของซางหมิงวูบแล้วอ่อนละมุนไปหมดในทันที
หลี่เหวินเยว่ก็อยากได้จุ๊บจากเถียนเถียนเหมือนกัน จึงเอาแก้มยื่นเข้าไปใกล้ และเถียนเถียนก็จริงใจหอมแก้มเธอสองครั้ง
ชั่วขณะนั้น ทั้งสามคนเล่นกันอย่างสนุกเป็นเปลวไฟ
ส่วนซางอวี่หลับไปจนถึงเที่ยงวันจึงตื่น ตื่นมาก็ทานอาหารกลางวันไปเลย
เธอเล่านิสัยเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเถียนเถียนให้ซางหมิงฟังจนหมด
จากนั้นก็อุ้มเถียนเถียนหอมแก้มอยู่นาน บอกกับลูกว่าต้องเชื่อฟังลุงกับน้าเป็นอย่างดี แล้วรอแม่มารับไป
ซางอวี่ไม่คิดจะจากเถียนเถียนแบบนี้เลย
ซางอวี่พูดกับซางหมิงและหลี่เหวินเยว่ว่า “ตอนฉันไป ฉันจะอุ้มเด็กตัวปลอมออกไป
เด็กตัวนี้ฉันทำไว้ก่อนแล้ว แลดูเหมือนของจริงเกือบเป๊ะ
สองคนพาเถียนเถียนอยู่ตอนนี้ พยายามอย่าให้ใครเข้าใกล้เด็กพยายามหน่อยนะ“
“ไปอยู่ที่ไร่ของฉัน บ้านเล็กตรงนั้นถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉันก็จะไม่มีใครเข้าไปได้
ฉันกับซางหมิงจะใช้ข้ออ้างเรื่องการพักผ่อน ไม่ให้ใครเข้าใกล้บ้านเล็ก
ส่วนความปลอดภัยที่อื่นเข้มงวดหมดแล้ว“ หลี่เหวินเยว่กล่าว
“ขอบใจนะ ทั้งสองคน” ซางอวี่พูดจริงจัง
“พี่ พี่จะทำท่าเป็นพี่เป็นน้องกันเสียแล้ว” หลี่เหวินเยว่สะบัดมือซางอวี่เบา ๆ