ซางอวี่เงยหน้าขึ้นมองเห็นว่าเมสันยังไม่ยอมไปไหน “ยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอ”
“สิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้นายได้ยินหรือเปล่า” เมสันถาม
“ได้ยินสิ แต่มันเกี่ยวอะไรกับฉัน” ซางอวี่ถามกลับพลางมองเมสัน “นายกำลังทดสอบฉันอยู่สินะ อยากเห็นว่าฉันจะมีปฏิกิริยาตอบโต้หรือไม่”
สีหน้าของเมสันหยุดค้างไปชั่วอึดใจ
สายตาของซางอวี่เย็นลงทันที “เมื่อร้อยเอกเมสันไม่เชื่อใจฉันถึงเพียงนี้ ก็เชิญจัดการส่งทหารมาสองสามคนเฝ้าหน้าประตูห้องและข้างเตียงของฉันเถอะ
ซะอีกจะได้ไม่ต้องมาเดือดร้อนเรื่องมารกวนใจเพิ่มอีก”
เมสันอึดอัดใจขึ้นมา เขามาขอโทษ แต่ก็ยังใจอ่อนที่จะทดสอบเธออยู่ดี…
ตอนนี้เธอแสดงออกชัดเจนว่าโกรธแล้ว
“ขอโทษ…”
“ไม่ต้องเสแสร้งขอโทษหรอก ฉันบอกเลย พวกนายต้องจัดคนมาเฝ้าหน้าประตูห้องฉันให้ได้ ฉันไม่อยากถูกสงสัยกันไม่จบไม่สิ้น” ซางอวี่พูดเสียงต่ำนิ่ง
เมสันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมตอบ “ได้”
ถ้าคืนนี้มีคนมาก่อความวุ่นวายจริง ๆ ความสงสัยที่มีต่อหมอลีซาก็จะถูกล้างข้อกล่าวหา สิ่งที่เขาทำนี้ก็เพื่อเธอนี่
เมสันเดินจากไป
ซางอวี่แขวนผ้าปูเตียงไว้หน้าหน้าต่าง คนภายนอกมองเห็นเงาของเธออยู่ในห้อง แต่มองไส้ไม่เห็นตัวจริง
ซางอวี่ได้ยินเสียงฝีเท้าหน้าประตู ทหารมาถึงหน้าห้องของเธอแล้ว
แล้วก็มีเสียงฝีเท้าขึ้นมาหน้าต่าง ทหารประจำหน้าต่างก็พร้อมกันแล้ว…
ตอนนี้ยังเป็นกลางวัน เธอออกไปข้างนอกไม่ได้
กลางคืนหน้าประตูและหน้าต่างก็มีคนเฝ้า เธอจะจัดการสร้างความวุ่นวายที่นี่ยังไงดี