โรงพยาบาลสนาม
ซางอวี่ได้เห็นจี้เหิงหยางตอนเวลารับประทานอาหารเย็น
ตอนที่เธอมาถึง จี้เหิงหยางกำลังยุ่งอยู่ ไม่มีเวลาออกมาไหน
เมื่อเห็นซางอวี่กลับมาได้อย่างปลอดภัย ริมฝีปากของจี้เหิงหยางก็ผ่อนคลายจนเป็นรอยยิ้ม “อาอวี๋ กลับมาแล้วสินะ ดีจริง ๆ”
“พี่เหิงหยาง หนูกลับมาแล้วค่ะ” ซางอวี่ยิ้มทักทาย สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ใบหน้าของเขากับหลินเซียวเซียวอย่างช้า ๆ
เต็มไปด้วยแววเยาะเย้ยเล่น ๆ
จี้เหิงหยางอายจนหน้าแดง
หลินเซียวเซียวยิ่งอาย กระชากแขนเสื้อของซางอวี่เบา ๆ
อ้าว ความรักนี่ดูตอนคนอื่นคบกันสิ มันสนุกกว่าจริง ๆ
ซางอวี่ไม่แหย่สองคนนั้นต่อ แต่หันไปถามจี้เหิงหยางถึงสถานการณ์ของโรงพยาบาลสนามแทน
“ได้ยินว่ากู้เซวียนอี้ก็นอนอยู่ที่นี่ด้วย ตอนนี้สภาพเขาเป็นยังไงบ้าง” ซางอวี่ถาม
“ก็... ยังไงก็ดีอยู่” จี้เหิงหยางอึ้งไปชั่วขณะ
“เป็นอะไรกันแน่” ซางอวี่มองออกว่ามีอะไรไม่ธรรมดา
จี้เหิงหยางถอดใจถอดหายใจเบา ๆ “ในขาของเขามีสะเก็ดกระสุนติดค้างอยู่ ตำแหน่งมันแสบสันทีเดียว ถ้าบังคับผ่าตัดเอาออก ขาเขาจะต้องกะเผลก
แต่ถ้าไม่เอาออก สะเก็ดระเบิดก็จะอยู่ในขาแบบนั้น ต่อไปเขาจะไม่มีวันทำงานหนัก ๆ ที่ใช้แรงกายได้อีกเลย
พวกเราประชุมกันมานาน ก็ยังไม่มีแนวทางผ่าตัดที่ดี ๆ บวกกับเงื่อนไขการรักษาทางนี้ก็จำกัด“
จะผ่าตัดหรือไม่ผ่าตัด กู้เซวียนอี้ก็ต้องออกจากกองทหารอยู่ดี
ซางอวี่เห็นออกว่ากู้เซวียนอี้รักอาชีพปัจจุบันของตัวเองแค่ไหน ถ้าต้องจากไปแบบนี้ มันน่าเสียดายเหลือเกิน...
คิ้วของซางอวี่ขมวดแน่น “ฉันจะไปดูเขาเอง”