ตอนกู้เซวียนอี้ถูกวางลงบนเตียงผ่าตัด เขาก็กวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องผ่าตัด
สุดท้ายสายตาก็มาหยุดที่ซางอวี่ “ต่อไปจะฉีดยาชาให้ผมใช่ไหม”
ซางอวี่พยักหน้า “ใช่ แต่ยาชามีไม่มาก ฉันเลยเตรียมผ่าตัดให้คุณโดยไม่ใช้ยาชา”
กู้เซวียนอี้พยักหน้า “ได้ เก็บยาชาไว้ให้สหายที่จำเป็นต้องใช้มากกว่า
เชิญเลย ผมทนไหว”
ซางอวี่หัวเราะเบา ๆ “คุณทนอะไรไหวล่ะ
ผ่าตัดโดยไม่ฉีดยาชา เจ็บจนคุณตายได้เลยนะ”
มุมปากของกู้เซวียนอี้กระตุกเบา ๆ สองครั้ง เขาไม่น่าคิดมากไปเองเลย นึกว่าซางอวี่ไม่ให้ใช้ยาชาเพราะยาชาขาดแคลนจริง ๆ เสียอีก
“งั้นก็ฉีดยาชาเถอะ”
“ไม่มียาชาจริง ๆ แต่ฉันใช้เข็มเงินช่วยระงับปวดให้คุณได้”
“ขอบคุณ” กู้เซวียนอี้กล่าว
ไม่รู้ทำไม แต่ตอนนี้เขากลับไม่มีความคิดอยากกล่าวขอบคุณซางอวี่อย่างจริงจังแม้แต่น้อย
ซางอวี่ไม่ใส่ใจ หยิบเข็มเงินออกมาแล้วปักลงบนจุดฝังเข็มต่าง ๆ ของกู้เซวียนอี้ไม่กี่ครั้ง
ตอนแรกเขายังลืมตามองอยู่ แต่ไม่นานสติก็เริ่มเลือนราง ก่อนจะหลับตาลง
“โอ้ หมอซาง ฝังเข็มเก่งจริง ๆ” หลินเซียวเซียวชูนิ้วโป้งให้
ซางอวี่ยิ้มมองเขา “ก็เก่งอยู่หน่อย แต่เรื่องนี้อย่าพูดดีกว่า ถ้าคนอื่นจับพิรุธได้
ต่อไปจะยุ่งยาก เข้าใจไหม”
“ออกจากห้องผ่าตัดนี้ไป ผมจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น” หลินเซียวเซียวพูดพลางเหลือบมองจี้เหิงหยาง
จี้เหิงหยางถูกจ้องจนหัวเราะ “ผมก็ไม่พูดเหมือนกัน”
“งั้นก็ดี วางใจได้แล้ว มาเริ่มผ่าตัดกันเถอะ” หลินเซียวเซียวพูดพร้อมรอยยิ้ม
ซางอวี่พยักหน้า แล้วเริ่มผ่าตัดวันนี้อย่างตั้งใจ