เมื่อนิ้วของซางอวี่แตะลงบนข้อมือของหลิวเสวี่ย สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่พวกเธอ
หลิวเสวี่ยรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก
“พวกคุณจ้องฉันอย่างตึงเครียดกันทำไม? ทำเหมือนฉันเป็นโรคร้ายแรงอะไรอย่างนั้น” หลิวเสวี่ยพูดหยอกเย้า
“ห้ามพูดเหลวไหลนะ” ซ่งเจิงเจิงรีบปราม
หลิวเสวี่ยยิ้มอย่างซุกซน หลายปีมานี้เธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุข จึงยังคงมีความคิดแบบสาวน้อยอยู่บ้าง
ก่อนแต่งงาน ซ่งเจิงเจิงคอยปกป้องเธอ
พวกเธอเป็นเพื่อนสนิทกัน แทบจะตัวติดกัน ไม่มีใครกล้ารังแกเธอโดยไม่ไว้หน้าตระกูลซ่ง
อีกทั้งชาติกำเนิดของหลิวเสวี่ยเองก็ดีไม่น้อย หลังแต่งงานกับเจิ้งหมินเฉิง คนทั้งตระกูลเจิ้งก็ปฏิบัติต่อเธออย่างดี
เพียงแต่พวกเขาแต่งงานกันมาหลายปีแล้วก็ยังไม่มีลูก
ภายหลังจึงพบว่าปัญหาอยู่ที่เจิ้งหมินเฉิง
คนในตระกูลเจิ้งยิ่งรู้สึกติดค้างหลิวเสวี่ย จึงยิ่งปฏิบัติต่อเธอดีขึ้น
เจิ้งหมินเฉิงก็เช่นกัน ขอเพียงเป็นสิ่งที่หลิวเสวี่ยชอบ เขาก็จะหาทางจัดหามาให้
คนอย่างเธอ แต่งงานแล้วไม่ต้องคอยปรนนิบัติพ่อแม่สามี พ่อแม่สามีก็ใจกว้าง สามียังเอาใจใส่ดี ทั่วทั้งไห่เฉิงคงหาใครเหมือนเธอไม่ได้อีกแล้ว
หลิวเสวี่ยจึงอารมณ์ดีทุกวัน ทั้งยังพิถีพิถันกับการแต่งตัว ตอนนี้จึงดูอ่อนกว่าวัยเดียวกันอยู่บ้าง
หลังจากซางอวี่ตรวจชีพจรที่มือทั้งสองข้างของหลิวเสวี่ยเสร็จ ก็เงยหน้ามองทุกคน ชั่วขณะหนึ่งเธอไม่รู้จะพูดอย่างไรดี
“ปัญหาอยู่ที่ภรรยาผมหรือครับ?” เจิ้งหมินเฉิงถาม