“ฉันพาอาเจ๋อมาแนะนำให้คุณรู้จัก
สามีของฉันใกล้จะกลับเข้าประจำการแล้ว ฉันจะไปตามกองทหารของสามีด้วย
ต่อไปถ้าอาเจ๋อยังมีสมุนไพรจะขาย รบกวนหมอหลินช่วยดูแลเขาด้วยนะ”
“ไม่มีปัญหา ตอนนี้ฉันจะพาพวกคุณไปห้องจ่ายยา แล้วจะทักทายคนที่นั่นให้
คราวหน้าอาเจ๋อมาจะได้ไม่ถูกปฏิเสธเพราะยังเป็นเด็ก
ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาฉันที่ห้องทำงานได้ทุกเมื่อ”
“ขอบคุณค่ะ” ซางอวี่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม
หยางเฉิงเจ๋อก็รีบกล่าวขอบคุณหลินไป๋เช่นกัน
“สามีคุณจะกลับเข้าประจำการเมื่อไหร่?
ต้องไปเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?” หลินไป๋ถาม
ซางอวี่พยักหน้า “อีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ ตอนนี้ร่างกายเขาฟื้นตัวแล้ว ทางกองทหารก็เร่งให้กลับไปอย่างมาก”
“เฮ้อ” หลินไป๋ถอนหายใจ “ถ้าคุณไปแล้ว ฉันจะทำยังไงดีล่ะ?”
พอไม่มีซางอวี่คอยปรึกษาเรื่องวิชาแพทย์ด้วย เขาก็รู้สึกว่าชีวิตคงขาดความสนุกไปมาก
ซางอวี่ยิ้มแซว “ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ไหม
คุณย้ายไปเขตทหารมณฑลตงด้วยสิ ฝีมือทางการแพทย์ของหมอหลินอย่างคุณ โรงพยาบาลเขตทหารต้องยินดีรับแน่”
หลินไป๋ถึงกับพิจารณาข้อเสนอนี้อย่างจริงจัง “แล้วงานของภรรยาฉันจะย้ายตามไปได้ไหม...”
ซางอวี่หัวเราะเบา ๆ “ฉันล้อเล่นน่ะ คุณคิดจริงจังไปได้
พวกเราเขียนจดหมายหากันก็ได้ ถ้ามีปัญหาอะไรที่แก้ไม่ได้ ก็โทรศัพท์มาปรึกษากันได้”
“เฮ้อ ฉันแค่รู้สึกว่าคนที่มีฝีมือทางการแพทย์ดีอย่างคุณหาได้ยากจริง ๆ ฉันเรียนรู้อะไรจากคุณมาไม่น้อยเลย