ซางอวี่ชี้นิ้วไปที่ใบรายงาน “ดูให้ดีนะ คุณเป็นกรุ๊ปเอบี เขาเป็นกรุ๊ปเอ สองคนคุณเองจะให้กำเนิดลูกที่เป็นกรุ๊ปเอบีได้
แต่จะไม่มีทางให้กำเนิดลูกกรุ๊ปโอได้
อาหวยเป็นกรุ๊ปโอ เขาไม่มีทางเป็นลูกของพวกคุณ!”
โจวผิงกับจางเสี่ยวชุยฟังคำของซางอวี่ไม่เข้าใจเสียเลย
แต่เมื่อเห็นสีหน้าของซางอวี่ ทั้งสองก็รู้ว่าเรื่องจะยุ่งยากแล้ว...
“ข้อเท็จจริงอยู่ตรงหน้าแล้ว ยังจะเถียงอีกไหม” ซางอวี่สูงเสียงตำหนิ
ทั้งสองคนสะดุ้งพร้อมกัน พวกเขารู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
เรื่องมันทำไมไปได้ถึงขั้นนี้
ถ้ารู้ตัวแบบนี้ ก็น่าจะไม่ตามเอาเด็กคนนั้นกลับมา
ตอนนี้จางเสี่ยวชุยอยากตบหน้าตัวเองสักสองฟาดก็ยังว่ายังน้อย
แม้จะไม่ตามเด็กกลับมา พวกเขาก็ต้องเจอปัญหาใหญ่ระดับหนึ่ง
แต่พอตามเด็กกลับมา สิ่งที่รออยู่กลับเป็นปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นมาก
ตอนนี้จะทำยังไงดี
จางเสี่ยวชุยโผลงลงคุกเข่าทันที ร้องไห้โอดครวญ “เป็นความผิดของฉันเอง ฉันจำลูกผิดคน”
จางเสี่ยวชุยกอดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น “ผิดทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน ที่ใจดำโลภะเพียงชั่วขณะ
ฉันเห็นเด็กคนนี้อายุใกล้เคียงกับลูกของฉัน
หน้าตายังเหมือนกันราวกับแกะออกจากพิมพ์เดียวกัน ฉันก็คิดว่าถ้าพาเขากลับมาเลี้ยงดูให้เติบโตดี ๆ ก็คงเยียวยาความว่างเว้นใจหลังสูญเสียลูกไปได้
ยิ่งเขาเป็นผู้ชายด้วย บ้านเราก็กลั้นหาใครสักคนเป็นชายมาสืบตระกูล
ฉันจึงได้ทำความผิดพลาดเช่นนี้ขึ้นมา
ขอร้องเถอะ ให้อภัยฉันด้วย ให้อภัยแม่ผู้ที่สูญเสียลูกคนนี้