เสิ่นจื้อหนานหัวเราะขำ “ร่างกายฉันดีขนาดไหน เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอ”
สองคนคุยกันไปคุยกันมา รู้สึกได้ว่าเรื่องเริ่มเลี้ยวเหลื่อมไปทางอื่นแล้ว
ซางอวี่ลากบทสนทนากลับมา “คราวนี้ออกไปฝึกพิเศษลื่นไหลดีไหม
พวกที่พาไปเป็นอย่างไรบ้าง”
เสิ่นจื้อหนานพูดอย่างยิ้มแย้ม “ทุกคนไม่เลย ดีกว่าที่ฉันคาดไว้อีก
ทุกคนตั้งใจกันมาก สู้กันสุดชีวิต ฉันมั่นใจในทีมนี้ขึ้นทุกวัน
ฉันฝึกตามวิธีที่เธอให้มา มันช่วยพัฒนาความสามารถเฉพาะตัวของพวกเขาได้จริง ๆ”
เขาหยุดครู่หนึ่ง “ขอบคุณนะ อาอวี๋”
ซางอวี่หัวเราะเบา ๆ “เราสองคนมาทำความจริงใจใส่กันทำไมล่ะ”
“อะไรนะ มีอีกเรื่องด้วย องค์กรสั่งให้ฉันไปประชุมลับที่ไห่เฉิง
ฉันอยากพาเธอกับเถียนเถียนไปด้วย ได้กลับไปเยี่ยมพ่อแม่ด้วย” เสิ่นจื้อหนานพูด
ตาซางอวี่เปล่งประกาย “จริงเหรอ จะออกเดินทางเมื่อไหร่”
“อีกหนึ่งสัปดาห์ ฉันได้ยินผู้บังคับกองพลหลี่กับรองผู้บังคับกองพลอานพูดว่า อีกมีคนคิดจะเล่นงานพวกเรา มือยื่นยาวมาถึงเขตทหารมณฑลเฮยแล้ว
ทางกองทัพกำลังตรวจสอบอยู่ แต่คนนั้นเก็บกวาดร่องรอยได้สะอาดเกินไป ยังไม่มีใครสืบได้ว่าเป็นใคร”
ซางอวี่พยักหน้า “พวกเขายิ่งฉลาดขึ้นทุกวัน”
เสิ่นจื้อหนานจับมือเธอไว้ “ฉลาดแค่ไหนก็ไม่กลัวหรอก พวกเรายังมีวิธีจัดการพวกเขาเสมอ”
ซางอวี่มองเสิ่นจื้อหนาน “คุณกังวลว่าขากลับเราจะเจอการซุ่มโจมตีอีกสินะ”
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “ตอนนี้อากาศที่มณฑลเฮย์ค่อนข้างหนาว ถนนลื่น เราขับรถไปไม่ได้หรอก