ซางอวี่เอาแต่ครุ่นคิดเรื่องต่าง ๆ อยู่ในหัว จนไม่รู้ตัวว่าตัวเองเดินเข้ามาในตลาดมืดแล้ว
ตลาดมืดส่วนใหญ่มักมีทางเชื่อมถึงกันได้ทุกทิศ
ตลาดมืดในเมืองตงก็เช่นกัน
ดังนั้นบริเวณที่เธอยืนอยู่ตอนนี้จึงมีคนค่อนข้างน้อย
เพราะข้างหน้าเป็นตรอกตัน หากเกิดอันตรายขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าไป ก็ไม่มีทางหนีออกมาได้แน่
ซางอวี่กำลังจะเปลี่ยนไปเดินทางอื่น ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งซึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ไม่ไกล คอยชำเลืองมองซ้ายมองขวาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ราวกับพร้อมจะหนีได้ทุกเมื่อ
ซางอวี่มองสิ่งของที่วางอยู่บนผ้าตรงหน้าเขา
เพียงแวบเดียว ซางอวี่ก็มั่นใจว่าสิ่งของตรงหน้าเขาล้วนเป็นของที่ขุดขึ้นมาจากใต้ดิน
ซางอวี่เดินเข้าไปหาผู้ชายคนนั้นไม่กี่ก้าว แล้วชี้ไปยังของบนพื้น “ของพวกนี้ราคาเท่าไหร่”
ผู้ชายยื่นนิ้วออกมาห้านิ้ว ทำท่าทางบอกซางอวี่ “ห้าหยวน”
ผู้ชายส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด “ห้าร้อยหยวน”
ซางอวี่หันหลังเดินจากไปทันที
ผู้ชายรีบร้องเรียกเธอไว้ “เฮ้ สหาย อย่าเพิ่งไปสิ คุยกันก่อนได้ ซื้อของขายของก็ต้องมีคนเสนอราคา แล้วอีกฝ่ายต่อราคา ค่อย ๆ คุยกันไปไม่ใช่หรือไง”
ซางอวี่ถูกผู้ชายทำเอาทั้งขำทั้งโมโห “ของแค่นี้คุณกล้าขายห้าร้อยหยวน ใครให้ความกล้าคุณมาตั้งราคาแพงเว่อร์ขนาดนี้”
“ของพวกนี้มันขุดมาจาก...” ผู้ชายชะงักเสียงไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าซางอวี่ปิดบังใบหน้าไว้ แต่จากบุคลิกท่าทางก็ดูออกว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
น่าจะเป็นคนที่รู้จักของพวกนี้ ไม่อย่างนั้นคงไม่มายืนถามราคาต่อหน้าเขา