“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงก็ดีเกินไปแล้ว
อีกหน่อยฉันจะให้ทางแนวหน้าคอยเฝ้าดูข่าวสารของพวกมันเพิ่มเติม” ผู้การเผิงหัวเฉิงกล่าว
ซางอวี่พยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ ฉันเชื่อในตัวเสิ่นจื้อหนาน เขาเพื่อพวกเราแล้ว ย่อมต้องปกป้องตัวเองให้ดีที่สุด เขาไม่มีทางเกิดเรื่องขึ้นหรอก”
“ก็ดีแล้ว พี่สะใภ้พักสักหน่อยเถอะ พวกเราจะกลับไปทำงานต่อ” กู้เซวียนอี้พูดแห้ง ๆ
พวกเขาเดินทางมาเป็นกลุ่ม ถือเสื้อผ้าชุดหนึ่งไปบอกหญิงตั้งครรภ์ว่าสามีของเธอเสียชีวิตแล้ว…
แต่ผลกลับเป็นหญิงตั้งครรภ์รับเสื้อผ้าไปดูหนึ่งครั้ง แล้วพูดอย่างมั่นใจว่าสามีของเธอไม่เป็นไร พร้อมเหตุผลรอบคอบเช่นกัน
กู้เซวียนอี้ถึงกับอยากบุกไปสมรภูมิเพื่อตามหาเสิ่นจื้อหนาน แต่คราวนี้ไปไม่ได้จึงกลายเป็นความเสียดายในใจ
ขณะนี้เสิ่นจื้อหนานที่อยู่แนวหน้ากำลังพาทหารสองนายข้ามภูเขาลูกเขาไปยังเส้นทางที่ทหารประเทศเมืองสวยต้องผ่านเพื่อส่งกำลังบำรุง
“ผู้การเสิ่น ทำไมพวกเรามีกระสุนเยอะแบบนี้นะ”
“ไม่ได้เล่าให้ฟังแล้วเหรอ ฉันเจอจุดเก็บกระสุนชั่วคราวที่พวกมันซ่อนอยู่ในภูเขา”
“อ๋อ ใช่แล้ว พี่เล่าแล้ว! แต่กระสุนก็เยอะเหลือเกิน
ได้ของมาเยอะขนาดนี้มาซุ่มดักที่นี่ มันคือความรู้สึกที่ใช้กระสุนของพวกมันเองยิงพวกมันตาย
สนุกสุด ๆ!” ทหารหวังไหลฟู่ยิ้มกว้างจนดูโง่ ๆ
เสิ่นจื้อหนานยกมือขึ้นตบลงบนหัวเขาหนึ่งครั้ง “เสียงเบา ๆ หน่อย”
“รับทราบ ผู้การเสิ่น”