ซางอวี่กับหลินไป๋สบตากัน จากคำพูดของผู้หญิงที่เพิ่งจับตัวประกัน พวกเธอกับตัวประกันคนนี้ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกันเลย
ที่จับเธอเป็นตัวประกัน ก็เพราะผู้หญิงคนนั้นทะเลาะกับผู้ชายที่อยู่อีกฝั่ง
งั้นตัวประกันก็แค่โชคร้ายล้วน ๆ สินะ?
ซางอวี่: พูดไม่ออก
หลินไป๋: พูดไม่ออกเหมือนกัน
ทุกคนในที่เกิดเหตุต่างตกตะลึงจนตาค้าง ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างผู้หญิง ผู้ชาย และตัวประกัน
พูดได้แค่ว่าเธอโชคร้ายเกินไปจริง ๆ
ตัวประกันน้ำตาคลอ พูดขึ้นว่า “พี่คะ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
ฉันแค่เห็นพวกคุณทะเลาะกัน เขากำลังจะลงมือทำร้ายพี่ ฉันก็เลยหวังดีเข้ามาช่วย แต่ตอนนี้พี่กลับทำกับฉันแบบนี้ นี่มันเนรคุณคนช่วยไม่ใช่เหรอคะ?”
ตัวประกัน: อยากร้องไห้ให้ตายไปเลย ต่อไปถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก ฉันจะไม่เข้าไปช่วยเด็ดขาด
ผู้หญิงกำมีดพกแน่น ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย จนทิ้งรอยเลือดตื้น ๆ ไว้บนลำคอของตัวประกัน
ตัวประกันตกใจจนรีบยกมือขึ้น “อย่า อย่านะพี่ อย่าใจร้อน ถ้าพี่ยังขยับแบบนี้ต่อ คอฉันได้ถูกเชือดแน่
ฉันบริสุทธิ์นะคะพี่ชาย รีบขอโทษเธอหน่อยได้ไหม?
ถ้าพวกคุณจะทะเลาะกันก็กลับไปทะเลาะกันที่บ้าน อย่าดึงฉันเข้าไปอยู่ตรงกลางสิ
ฉันไม่อยากเป็นคนที่สามคั่นกลางระหว่างพวกคุณนะ”
“หุบปาก! หุบปาก! ฉันบอกให้หุบปากไง! ใครให้เธอไปขู่เขา? เชื่อไหมว่าฉันจะเชือดคอเธอเดี๋ยวนี้!” ผู้หญิงตะคอกเสียงดังข้างหูตัวประกัน