ชุยอานเจียงเห็นได้ชัดว่าสนใจหัวข้อที่ซางอวี่พูดถึงเป็นอย่างมาก
เขามองไปที่ซางอวี่แล้วกล่าวว่า “หรือเล่า? น้องสะใภ้ก็คิดว่านโยบายของประเทศเมืองสวยดีกว่านโยบายของที่นี่เหมือนกันสินะ?”
ซางอวี่ตอบว่า “ฉันไม่ได้คิดว่านโยบายของเขาจะดีกว่าของพวกเราหรอก
การพัฒนาของเขาดีจริง มีข้อที่น่าเรียนรู้อยู่บ้าง
เพียงแต่สภาพแวดล้อมจริงของแต่ละประเทศไม่เหมือนกัน
จะวิเคราะห์ให้ลึกว่านโยบายแบบไหนเหมาะสมกว่า ต้องเป็นผู้นำด้านบนที่ตัดสินใจ”
“ใช่แล้ว ทุกการตัดสินใจและทิศทางล้วนขึ้นอยู่กับผู้นำด้านบนทั้งสิ้น
ถ้าผู้นำตัดสินใจถูก ประเทศก็ก้าวหน้าไปได้เร็วมาก
แต่ถ้าตัดสินใจผิด ความก้าวหน้าของประเทศก็จะกระทบกระเทือน
ดังนั้นผู้นำจึงสำคัญที่สุด” ชุยอานเจียงกล่าว
คำพูดของเขามีความหมายซ่อนอยู่ลึก ๆ
ทั้งซางอวี่และเสิ่นจื้อหนานต่างฟังออกทั้งคู่
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “พูดถูกแล้ว การตัดสินใจของผู้นำกำหนดทิศทางใหญ่ของอนาคต
พวกเราทุกคนก็ต้องทำงานอย่างหมดหน้าที่ภายใต้การนำของผู้นำ”
ชุยอานเจียงมองเสิ่นจื้อหนาน แล้วหันมายิ้มให้ซางอวี่ “ต่อจากนี้ถ้ามีโอกาส ก็ควรได้คุยกับน้องสะใภ้ให้มากขึ้นนะ
น้องสะใภ้เห็นโลกกว้าง ได้สัมผัสกับคนประเทศเมืองสวย คุยกับเขาได้สารพัดเรื่อง
เชื่อว่าภาษาของประเทศเมืองสวยของน้องสะใภ้ต้องพูดเก่งแน่นอน
ตั้งแต่เด็กก็ได้เรียนมาใช่ไหม”
ซางอวี่พยักหน้า “ตอนอยู่แนวหน้า ฉันบังเอิญเข้าไปอยู่ในฐานทัพของประเทศเมืองสวย ต้องรีบเรียนภาษาให้ได้ในเวลาอันสั้น