“ป้าแก่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ” ซางอวี่ถาม
ตำรวจเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติของแม่สามีคนนี้เช่นกัน
“ฉันไม่เป็นไร แค่ได้ยินว่าพวกคุณหาเด็กเจอแล้วก็โล่งใจ พอหมดแรงขึ้นมา คนก็ยืนไม่ไหว
เสี่ยวเหลียน แม่ไปหาอะไรให้กินนะ
เพิ่งคลอดลูกได้ไม่นาน แรงยังไม่ค่อยมี อย่ารอให้ลูกไม่เป็นอะไร แต่ตัวเองกลับเป็นอะไรไปเสียก่อนล่ะ”
“แม่ ขอบคุณค่ะ” คุณแม่ลูกอ่อนพูดเสียงสะอื้น
แม่สามีเดินเข้าไปตบไหล่หลิวเสี่ยวเหลียนอย่างกับแสดงละครอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
พอเดินถึงประตู เธอก็เหลือบมองไปทางซางอวี่...
บังเอิญเสียจริง ซางอวี่กำลังมองเธออยู่พอดี
สายตาทั้งสี่ประสานกัน แม่สามีรีบหลบสายตาแล้วเร่งฝีเท้าจากไป ดูราวกับกำลังหนีเอาชีวิตรอด
ตำรวจคนหนึ่งสบตากับเพื่อนร่วมงาน แล้วรีบตามแม่สามีไปทันที
ตำรวจเริ่มสอบถามหลิวเสี่ยวเหลียนตามขั้นตอน
ซางอวี่รออยู่ข้าง ๆ จึงได้รู้ว่าคุณแม่ลูกอ่อนชื่อหลิวเสี่ยวเหลียน สามีชื่อหยางเป่าเฉิง และแม่สามีชื่อหลิวอวี่ฉิน
ครอบครัวของพวกเขาเป็นครอบครัวคนงานธรรมดา พ่อตาเสียชีวิตตั้งแต่ยังหนุ่ม แม่สามีเลี้ยงลูกชายสองคนกับลูกสาวสองคนจนเติบโต ชีวิตไม่ง่ายเลย
บ้านนี้เป็นลูกคนโต แม่สามีจึงมาอยู่ด้วยเพื่อให้พวกเขาเลี้ยงดู ช่วงหลายปีมานี้ทั้งสองฝ่ายอยู่ด้วยกันได้ค่อนข้างดี
หลิวเสี่ยวเหลียนไม่มีลูกมานาน หากเป็นบ้านอื่น แม่สามีคงทั้งทุบตีทั้งดุด่า คอยกลั่นแกล้งลูกสะใภ้ไปแล้ว