เสิ่นจื้อหนานกับกู้เซวียนอี้และพวกเดินทางมาถึงเมืองเซียนสุ่ยแล้ว
แต่สิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดคือ ทหารประเทศเมืองสวยมาถึงก่อนพวกเขาและยึดครองเมืองเซียนสุ่ยไปเรียบร้อยแล้ว
สิ่งที่พวกเขาต้องทำตอนนี้คือยึดเมืองเซียนสุ่ยคืน
แนวรบด้านนี้เสียงปืนใหญ่ดังระงม คนจำนวนไม่น้อยได้รับบาดเจ็บ
เสิ่นจื้อหนานยังไม่รู้เลยว่าซางอวี่ส่งโทรเลขถึงเขา
เขามองสถานการณ์รบตรงหน้าแล้วพูดว่า “อาวุธของประเทศเมืองสวยรุนแรงเกินไป
เราต้องหาทางตีฝ่าเข้าไปให้ได้
ถ้าตีเข้าไปไม่ได้ ก็จะทำภารกิจไม่สำเร็จตามเวลาที่กำหนด”
“ใช่แล้ว” กู้เซวียนอี้ตอบรับ ตอนนี้ตัวเขาเต็มไปด้วยฝุ่นธูปกระสุน แขนก็ได้รับบาดเจ็บ กำลังกอดปืนกลยิงสวนไปพลางพูดคุยกับเสิ่นจื้อหนานไปพลาง
“ฉันจะพาหน่วยหนึ่งลอดไปทางทิศตะวันตก เธออยู่ทางนี้พากองใหญ่ดึงการยิงไว้” เสิ่นจื้อหนานกล่าว
“ปล่อยให้ฉันไปเถอะ เธออยู่ทางนี้…”
“ทำตามที่ฉันสั่ง” เสิ่นจื้อหนานกล่าวอย่างหนักแน่น
“ระวังตัวให้ดีทุกอย่างนะ” กู้เซวียนอี้ฝากไว้
“วางใจ” เสิ่นจื้อหนานรับคำแล้วนำพลพรรคออกไปอย่างรวดเร็ว
ซางอวี่รออยู่ในมิติพกพานานมากแต่ก็ไม่เห็นจดหมายตอบจากเสิ่นจื้อหนาน เธอเริ่มกระวนกระวาย
ถ้าเสิ่นจื้อหนานได้รับโทรเลขของเธอแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ตอบกลับมาถึงตอนนี้
เสิ่นจื้อหนานต้องไม่เห็นโทรเลขแน่ ๆ ดึกขนาดนี้แล้วยังไม่ได้รับโทรเลข เขากำลังทำอะไรกันอยู่?
กำลังปฏิบัติภารกิจ?
ความคิดต่าง ๆ พุ่งผ่านในหัวของซางอวี่มากมาย
เสิ่นจื้อหนานกล้าสู้กล้าฆ่า ฝีมือการรบเดี่ยวก็เก่งกาจ เจออันตรายเมื่อไหร่เขาต้องเข้าทุกครั้ง