โจวซานมองไปที่เสิ่นจื้อหนาน “ขอโทษด้วย ผมไม่รู้ว่าแบบนี้มันจะทำให้เด็กตกใจ”
สายตาโจวซานกลับมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเสิ่นหวยอีกครั้ง “ผมแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นลูกของผมหรือเปล่า
ถ้าเขาเป็นลูกของผมจริง ๆ เขาจะอยู่ที่บ้านพวกคุณต่อไป หรือจะกลับไปกับพวกเรา…
พวกเราจะเคารพความคิดเห็นของเขาอย่างเต็มที่
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมกับแม่ของเขาไม่ได้ทำหน้าที่พ่อแม่ที่ดีเลย”
น้ำเสียงของโจวซานแหบพร่าขึ้นมา
ซ่งเสวี่ยร้องไห้มองเสิ่นหวย เธออยากจะบอกว่าเธอจะพาลูกของตัวเองกลับบ้าน…
แต่พอนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่ตระกูลโจว นึกถึงคู่สามีภรรยาจางเสี่ยวชุยกับโจวผิงที่น่าขยะแขยง และแม่สามีที่ลำเอียงข้างของทั้งสอง
เธอถึงกับรู้สึกว่าตอนที่สลับลูกกันตอนแรก แม่สามีเองก็อาจมีส่วนร่วมด้วย
ดังนั้นมากกว่าจะกลับบ้านไป ยังไงก็ควรปล่อยให้เขาอยู่ทางนี้
อย่างน้อยคนพวกนี้ก็รักเด็กคนนี้จริงใจ
เสิ่นหวยยกมือขึ้นปิดที่รักแร้ของตัวเอง
ใต้รักแร้ของเขามีไฝแดงเล็ก ๆ จริงอยู่
เขาเห็นมันกับตาตัวเองมาก่อน
ถ้าซ่งเสวี่ยพูดออกมาได้ ก็แปลว่าเธอมีสิทธิ์เป็นแม่แท้ ๆ ของเขาจริง
เสิ่นจื้อหนานมองเสิ่นหวย “อาหวย มีไหม”
เสิ่นหวยสูดลมหายใจลึก ๆ หลายครั้ง นานแล้วก็พยักหน้า
“มีไฝแดงอยู่หนึ่งเม็ดจริง ๆ ครับ”
“ลูกของแม่!” ซ่งเสวี่ยร้องไห้แล้ววิ่งเข้าไปจะกอดเสิ่นหวย แต่เสิ่นหวยเอียงตัวหลบไป
ซ่งเสวี่ยพุ่งล้มเปล่า ทั้งตัวล้มลงนั่งกองอยู่กับพื้น น้ำตาไหลไม่หยุด ตกลงมาเหมือนไข่มุมร้อยขาด
“แม่รู้ว่าลูกโกรธแม่ ลูกโกรธก็ถูกแล้ว