“หัวหน้าเฉิน...” หลิวเสี่ยวเยี่ยร้องเรียก
“ถ้าเป็นเด็กลักพาตัวที่สถานีรถไฟ ไม่แน่ว่าเด็กอาจลงจากรถไฟ หรือกำลังจะตามรถไฟไป”
“ตอนนี้ เขาจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร ในทะเลคนกว้างใหญ่ก็ตามหาพ่อแม่ของเขาไม่เจอ”
ประโยคนั้นของหลิวเสี่ยวเยี่ย 'เราอย่าหาเลย' แทบจะหลุดออกจากปาก
“ติดต่อตำรวจรถไฟก่อน ดูว่ามีใครแจ้งเด็กหายไหม” เฉินเจียซิ่งคิดสักครู่แล้วพูด
รอยแผลมากมายบนตัวเด็กนั่น หมายความว่าพ่อแม่หรือผู้ปกครองทำไม่ดีกับเขา แต่ยังไงก็เป็นพ่อแม่ของเด็ก
หลังจากเกิดเรื่องเด็กหาย พวกเขาคงจะได้คิดอะไรขึ้นบ้าง
พอเจอเด็กอีกครั้งก็คงดีกับเขา
ถ้าพวกเขาไม่ได้อยากได้เด็กคนนี้เลย หรือจงใจทอดทิ้ง งั้นก็คงไม่แจ้งตำรวจ
ถ้าไม่ได้รับข่าวอะไร ก็ค่อยคิดว่าจะจัดการเด็กคนนี้ต่อไปอย่างไร
หลิวเสี่ยวเยี่ยบ่นพึมพำ แต่สุดท้ายก็ไปเช็คกับตำรวจรถไฟ
“จางผู้เฒ่า พวกมันบอกไหมว่าใครสั่งให้ลักพาตัวสหายซาง” เฉินเจียซิ่งถาม
“ไม่ได้บอกว่าเป็นใคร บอกแค่ว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ให้เงินมัดจำพวกมัน จับคนไปแล้ว พวกมันจะพาตัวมารอรับ แล้วก็ไม่พูดอะไรอีกเลย”
“ตอนเจอกันสวมหมวกใส่หน้ากาก แยกไม่ออกว่าหน้าตาเป็นยังไง”
จางผู้เฒ่าดื่มน้ำอึกหนึ่ง “จากที่ฉันดู พวกมันไม่ได้โกหก”
เฉินเจียซิ่งพยักหน้า “ลำบากแล้ว”
ห้องพัก
ซางอวี่วางเด็กน้อยลงที่ด้านในเตียง แล้วห่มผ้าให้อวี้หวยเรียบร้อย