“ฉันไม่มีสมุดรหัส”
ซางอวี่เสียบเข็มเงินในมือลงที่จุดฝังเข็มของหญิงสาวทันที หญิงสาวลืมตาโพลงอย่างตกใจ มองซางอวี่ด้วยความหวาดกลัว
เจ็บจี๊ดเลย! ผู้หญิงคนนี้ช่างเป็นปีศาจจริง ๆ!
เธอร้องออกมาเสียงสั่น
“ปล่อยฉันด้วย!”
“เสียงร้องดังเกินไปหรือเปล่า?”
ซางอวี่เหลือบมองตำรวจรถไฟด้านข้าง
ตำรวจรถไฟสองนายลุกขึ้นทันที ปิดประตูช่องทางเดินทั้งสองด้านของตู้รถ
ต่างคนต่างยืนเฝ้าด้านละข้าง รถเสบียงปิดให้บริการชั่วคราว
ทั้งสองหันมาพยักหน้าให้ซางอวี่พร้อมกัน
ความหมายคือ ตามสบาย เชิญต่อได้เลย
หญิงสาว: พวกปีศาจทั้งนั้น!
มือของซางอวี่ไม่หยุด เข็มไม่กี่ดอกถูกปักลงบนตัวหญิงสาวโดยตรง
เสียงกรีดร้องลั่นดังขึ้นมาเป็นระยะ
ในที่สุดหญิงสาวก็ตาคว่ำ แทบหมดสติ แต่เธอกลับไม่มีทางหมดสติจริงได้
แต่ต้องตื่นสติรับรู้ความเจ็บปวดอยู่อย่างนั้น
หญิงสาวทนไม่ไหวในที่สุด เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันพูด! ฉันพูด! สมุดรหัสอยู่กับผู้ร่วมงานของฉัน
พวกเราแยกกันขนของคนละเส้นทาง กระเป๋าของใครต่อใครก็มีของผิดกฎหมาย
และก็มีของต่างกันออกไป
ของฝั่งฉันคือรหัสต้นฉบับ
ของเขาคือสมุดรหัส
ส่วนอีกคนหนึ่งมีกุญแจรหัส”
“กุญแจรหัสคืออะไร?”
“ของที่ต้องหยิบออกมาตอนนัดพบกัน” หญิงสาวพูดจบอย่างอ่อนล้า
ร่างหดตัวถอยหลังไปเล็กน้อย
“ขอร้องแล้วอย่าทำทรมานฉันอีกเลย เจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว”