เถียนเถียนอยู่ในห้องทดลองมาเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ กินที่พักที่ห้องทดลองทั้งหมด
ซางอวี่ให้สูตรยาเถียนเถียนมาหลายตัว เถียนเถียนทดลองจนครบทุกตัว
เมื่อซางหมิงจัดการเรื่องของตัวเองเสร็จแล้วจึงเดินมาหา เถียนเถียนกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เขียนรายงาน ผมถูกม้วนขึ้นมั่ว ๆ ข้างมือวางแก้วนมครึ่งแก้วที่เย็นชืดไปแล้ว
ซางหมิงขมวดคิ้ว ผู้ช่วยข้าง ๆ เอ่ยเบา ๆ เล่าเรื่องล่าสุดของเถียนเถียนให้ฟังทั้งหมด
“เถียนเถียน งานแบบนี้ทำไม่มีวันหมดหรอก
ไป ลุงพาไปกินของอร่อย ๆ ข้างนอก เผื่อได้แนะนำเพื่อนคนหนึ่งให้รู้จักด้วย” ซางหมิงพูดเสียงอ่อนโยน
ไม่ว่าเมื่อไรเขาพูดกับเถียนเถียนก็นุ่มนวลเสมอ ในสายตาเขา เถียนเถียนคือเด็กที่ไม่มีวันโต
นิ้วของเถียนเถียนเต้นไปบนคีย์บอร์ด เอียงหน้าพูดกับซางหมิงว่า “รอหน่อยนะลุง
ฉันเหลือพองามตอนจบนิดเดียว ใช้เวลาประมาณ 15 นาที”
“ได้ ค่อย ๆ ทำไป ลุงรออยู่ข้างนอก”
“ค่ะ”
ซางหมิงหยิบแก้วนมเย็น ๆ บนโต๊ะของเถียนเถียนขึ้น แล้วหันไปเดินออกด้านนอก
ตอนที่ซางหมิงเดินออกมา โทรศัพท์เข้ามาพอดี เขารับสาย
“เสี่ยวเย่ งานจบแล้วใช่ไหม
ฉันให้คนไปรับ
เดี๋ยวไปกินข้าวด้วยกัน ฉันเพิ่งมารับหลานสาว”
เสียงชายหนุ่มดังมาจากปลายสาย “ลุงหมิง ผมไปเองได้ เจอกันครู่นี้นะครับ”
“ได้”
ซางหมิงวางสาย ไม่นานเถียนเถียนก็ทำงานเสร็จ เดินออกมาพร้อมขยุ้มไหล่ตัวเองไปด้วย