ท่านประมุขเงียบไปนาน “ฉันกินยาของหล่อนแล้ว ร่างกายรู้สึกดีขึ้นชัดเจน
หมอของพวกเราก็ตรวจดูแล้ว ยืนยันว่าไม่มียาพิษ งั้นก็กินต่อไป“
หลู่เซินพูดด้วยความเป็นห่วง “ผมกลัวว่า ถ้าหาก...”
“ชั่วคราวคงไม่มีปัญหา ฉันกินไปดูก่อน ถ้าไม่ดีขึ้นก็หยุด บอกหมอของพวกเราเตรียมตัวให้พร้อม มาตรวจร่างกายให้ฉันทุกวัน” ท่านประมุขกล่าว
เขาคิดว่าตัวเองระมัดระวังพอแล้ว
ซางอวี่ (คิดในใจ) ถ้าหมอของคุณตรวจเจอ โรคของคุณก็ไม่จำเป็นต้องไปหาคนอื่นแล้วสิ
หลู่เซินเห็นท่านประมุขยืนกราน จึงไม่พูดอะไรต่อ ลงไปจัดการงานตามหลัง
ซางอวี่หลับไปจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้นตีนแปดกว่า ๆ จึงตื่น
เถียนเถียนตื่นก่อนแล้ว ตัวน้อยมีเวลาเข้านอนตื่นนอนเป็นเวลามาก ๆ เสิ่นจื้อหนานลุกขึ้นอุ้มเธอออกไปเล่นข้างนอก
คนที่เสิ่นจื้อหนานนำมาด้วยต่างชอบเถียนเถียนกันใหญ่ ทุกคนอยากอุ้มแต่ก็ไม่กล้าอุ้ม
แต่เถียนเถียนกลับใจกว้างกว่าพวกเขาเสียอีก ให้ทุกคนอุ้มคนละครู่
ไม่กี่นาที ก็พิชิตหัวใจคนทั้งหมด
ทุกคนต่างคิดว่า ออกไปข้างนอกแล้วต้องซื้อของกินมาให้เถียนเถียน...
เถียนเถียน (คิดในใจ) อันนี้ได้เลย
ซางอวี่ตื่นขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงหัวเราะใส ๆ ของเถียนเถียนจากข้างนอก
เสิ่นจื้อหนานมองซางอวี่ “ตอนนี้เถียนเถียนไม่ต้องให้ฉันปลอบแล้ว”
ซางอวี่ยิ้มหวาน “ช่วงนี้ไม่มีคนเล่นด้วย เขาก็เหงาจะตายแล้ว”
“ฉันไปเอาข้าวเช้ามาให้”
“ไม่ต้องรีบ คุณรายงานขึ้นไปแล้วหรือยัง?”
“รายงานแล้ว ด้านบนให้พวกเรารอที่นี่สักหลายวัน อีกสองวันจะมีการลงมือ ต้องให้พวกเราช่วยสนับสนุน” เสิ่นจื้อหนานกล่าว