ซางอวี่สะดุ้งเฮือกเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าตัวเองกับหลินเซียวเซียวจะได้ก่อคุณูปการครั้งใหญ่ขนาดนี้
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเห็นสีหน้าแบบนั้นของซางอวี่ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “สองคนยังไม่รู้ตัวเองเลยว่าทำได้ดีเยี่ยมแค่ไหน
ฉันได้ยินมาว่าเธอยังขนยากลับมาจากฝั่งประเทศเมืองสวยได้อีกเพียบเลย“
ซางอวี่พยักหน้า “ฉันพยายามขนมาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“ดีมากเลย หมอซาง เธอคือฮีโร่ของโรงพยาบาลสนามของเราจริง ๆ!
มา ทุกคนช่วยปรบมือให้ ต้อนรับหมอซางกลับมา!“
ทุกคนพร้อมกันปรบมือต้อนรับซางอวี่
ซางอวี่ถึงกับเขินอาย จึงยิ้มและทักทายทุกคน
เรื่องการส่งมอบยาต่อจากนี้ รวมถึงการตรวจรับผู้บาดเจ็บเข้าโรงพยาบาล ทางผู้อำนวยการโรงพยาบาลจะเป็นคนดูแลประสานงานเอง
ซางอวี่กับหลินเซียวเซียวจึงเดินกลับหอพักด้วยกัน
สภาพหอพักรอบนี้ดูดีกว่าหอพักของโรงพยาบาลสนามที่เคยอยู่เดิมอย่างชัดเจน
มีเตียงสองตัว บนโต๊ะยังวางขวดน้ำเกลือที่ใส่ดอกไม้ป่าชนิดหนึ่งที่เรียกชื่อไม่ออกเอาไว้ด้วย
ซางอวี่หันไปมองหลินเซียวเซียว “เธอนี่มีสไตล์มีอารมณ์ขึ้นเหมือนกันนะ”
หน้าหลินเซียวเซียวแดงขึ้นทันที
ซางอวี่ขมวดคิ้วขึ้น “เฮ้ย มีอะไรกันหรือเปล่า?
หรือว่าเธอจะพัฒนาความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมอุดมการณ์ไปสู่อย่างอื่นกับใครสักคนแล้ว?“
หลินเซียวเซียวยกมือขึ้นเบา ๆ แล้วฟาดลงที่ตัวซางอวี่หนึ่งครั้ง
“นี่! ห้ามพูดมั่วนะ!
เปล่านะ ฉันกับหมอจี้แค่คบหากันดีขึ้นเฉย ๆ
วันที่เขาออกไปข้างนอกเขาเห็นดอกไม้ป่าเลยช่วยเด็ดมาให้หน่อย
แค่นั้นเอง
จริง ๆ นะ“
“โอ้? เธอกับหมอจี้ไม่มีอะไรกันจริงเหรอ?” ซางอวี่พูดพลางยิ้ม