ภายในสถานีตำรวจ หญิงสาวมองไปยังเสิ่นหวยด้วยดวงตาแห่งน้ำตา
หลายครั้งที่เธอเอื้อมมือออกไปอยากจะดึงเสิ่นหวยเข้ามาอยู่ใกล้ ๆ แม้เพียงลูบมือเขาหรือกอดเขาสักครั้งก็ยังดี
แต่เสิ่นหวยมองหญิงสาวด้วยคิ้วขมวดคลายไม่ลง ความรู้สึกที่หญิงสาวคนนี้ส่งมาให้เขามันแย่ร้ายกาจนัก
ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอเป็นแม่แท้ ๆ ของเขา แม้บอกว่าเธอเป็นศัตรูของเขา เสิ่นหวยก็ยังเชื่อ
เสิ่นหวยจับมือของเสิ่นเหอผิงแน่นอยู่ตลอด ส่วนเจียงหว่านเยวี่ยก็นั่งอยู่ข้างเขา
เสิ่นเหอผิงหันข้างมามองเสิ่นหวย แล้วเอ่ยขึ้นเสียงอ่อนโยนว่า “อาหวยไม่ต้องกลัวนะ พ่อกับแม่อยู่ตรงนี้แล้ว”
เสิ่นหวยพยักหน้า “ครับพ่อ ผมไม่กลัว”
เจียงหว่านเยวี่ยก็จับมือของเสิ่นหวยแน่น เสิ่นหวยบีบมือกลับ “แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”
หญิงสาวได้ยินเสิ่นหวยเรียกเจียงหว่านเยวี่ยว่า “แม่” เรียกเสิ่นเหอผิงว่า “พ่อ” เขาพึ่งพิงทั้งสองเพียงไหน ดวงตาก็เปียกปอนไปด้วยน้ำตาทันที
“เสี่ยวซื่อ แม่คิดถึงหนูมากจริง ๆ ตลอดหลายปีมานี้ แม่ไม่เคยคิดว่าเราจะได้พบกันที่มณฑลเฮย์
ต้องมีพลังอะไรบางอย่างในสายหมอกเมฆส่งหนูมาให้อยู่เคียงข้างแม่แน่ ๆ
เสี่ยวซื่อ กลับมาอยู่กับแม่นะ แม่สัญญาว่าต่อจากนี้จะไม่ละเลยหนูแน่ ๆ จะดีกับหนูให้มากที่สุด“
ซางอวี่ขมวดคิ้วมองหญิงสาวด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตรนัก
หญิงสาวเหมือนถูกสายตาของซางอวี่ทำให้ตกใจ ร่างกายก็หดหุบลงเล็กน้อย
“ฉันรู้ว่าคุณเลี้ยงดูเสี่ยวซื่อมานาน ย่อมไม่อยากให้เขาไป