ซางอวี่ยิ้มปฏิเสธ
“คืนนี้ไปไหนจริงๆ พาเธอไปไม่ได้หรอก” ซางอวี่พูด
“ทำไมล่ะ เราสองคนไม่ใช่เพื่อนสนิทที่สุดในสากลหรือไง” หลินเซียวเซียวโถมตัวกอดแขนซางอวี่ไว้แน่น
“ฉันจะไปเดินวนรอบหนึ่งในภูเขาข้างหน้า พาเธอไปไม่ปลอดภัย”
“พาฉันไปทำไมถึงไม่ปลอดภัย ฉันยังช่วยยืนเวรยามเฝ้าระวังได้เลยนะ” หลินเซียวเซียวพูดทันควัน
ซางอวี่ส่ายหัว “ฉันตั้งใจไปเร็วกลับเร็ว วิ่งเดียวก็ถึง เธอตามความเร็วของฉันไม่ไหว อีกอย่างบนภูเขาไม่รู้มีสัตว์ร้ายอะไรบ้าง เจอเข้าฉันต้องคอยปกป้องเธอ
ก็จะไม่มีแรงเต็มที่กับจัดการสัตว์ร้ายแล้ว”
“จะไปล่าสัตว์เหรอ” หลินเซียวเซียวถาม
ซางอวี่พยักหน้าเล็กน้อย “อาหารของพวกเราตอนนี้เธอก็เห็นแล้ว
คนเจ็บต้องการสารอาหาร พวกเราก็ควรกินดีหน่อย เสริมแรงกายบ้าง”
หลินเซียวเซียวพยักหน้า “ว่าถูกแล้ว ยิ่งฟังยิ่งอยากไปกับเธอขึ้นอีก
แต่ฉันก็รู้ว่าตัวเองเป็นตัวถ่วงจริงๆ
งั้นฉันจะรออยู่ในห้อง กลับมาอย่างปลอดภัยนะ”
“วางใจเถอะ แม้แต่ฐานทัพของประเทศเมืองสวยฉันยังเดินทะลุทะลวงกลางดึกได้สบายๆ แค่ป่าธรรมดาหนึ่งแห่งจะเป็นไร” ซางอวี่พูดจบก็หันตัวออกเดินจากไปอย่างคล่องแคล่ว
หลินเซียวเซียวรออยู่ในห้องพัก
ซางอวี่วิ่งรัวจนถึงกลางภูเขา แน่ใจว่าซ้ายขวาไม่มีใครอยู่ ก่อนจะเดินวนสำรวจรอบหนึ่ง
ไม่คิดเลยว่าเจอไก่ป่าสักตัว
ซางอวี่เก็บก้อนหินขึ้นมา แล้วทุบรังไก่ป่ากระจัดกระจาย
ต่อมาก็เจอรังกระต่ายอีก...