ซางอวี่กลับเข้าไปในมิติพกพาก่อน ตั้งใจว่าจะนอนพักสักหน่อย
ยังไม่ถึงเวลา เรื่องที่เหลือฝากให้เสิ่นจื้อหนานจัดการ
ด้วยความสามารถของเสิ่นจื้อหนาน ย่อมต้องสืบค้นได้อะไรสักอย่างแน่
ผ่านไปเพียงแวบเดียว ก็สางแล้ว
เมื่อสางแล้ว ซางอวี่เดินเล่นขึ้นเขา
ภูเขาแถวนี้แทบไม่มีใครอยู่ เธอไม่มีอะไรจะทำ จึงเด็ดผลไม้มาเก็บไว้บ้าง
ตอนแรกอยากเก็บเห็ด แต่เอวเธอก้มลงไปไม่ไหวจริง ๆ จึงยอมเสียใจ
ได้แต่เด็ดผลไม้ที่อยู่ตรงสูงเท่านั้น
เดินได้รอบหนึ่งก็รู้สึกเหนื่อย ซางอวี่จึงกลับเข้ามิติพกพาพักผ่อน พอพักเต็มที่แล้วจึงลงเขา
ยืนรอเสิ่นจื้อหนานอยู่ที่เดิม
ซางอวี่รอทั้งหมดสามวัน
เช้ามืดของวันที่สาม เสิ่นจื้อหนานกลับมา พร้อมความเยือกเย็นและเกลียดกลัวอบอวลไปทั้งตัว
ซางอวี่ได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นเคยก็ตื่นขึ้น เธอออกจากมิติพกพามา เห็นเสิ่นจื้อหนานก็รีบเดินเข้าไปหา
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
เสิ่นจื้อหนานยื่นมารองรับมือเธอไว้ “บนตัวผมมีเลือดฝอยสกปรกหน่อย”
“เข้าไปในมิติพกพาก่อน กินอะไรสักหน่อย” ซางอวี่ดึงเสิ่นจื้อหนานเข้าไปในมิติพกพา
มิติพกพาถูกพวกเขาปรับปรุงไว้ ห้องพักเดิมถูกขยายให้กว้างขวางขึ้นมาก
ซางอวี่ยังจัดห้องครัวเตรียมไว้โดยเฉพาะ
ตอนนี้หม้อหวดชามช้อนก็มีครบชุด
เธอจะช่วยต้มบะหมี่ให้เสิ่นจื้อหนาน แต่เขาไม่ให้เธอลำบาก
ไปอาบน้ำล้างเหงื่อสงครามมาก่อน แล้วจึงกลับมาต้มบะหมี่ให้ตัวเอง แล้วกินลงไปอย่างตะกละ
อิ่มแล้ว เสิ่นจื้อหนานจึงมองซางอวี่แล้วพูดว่า “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับครอบครัวของหลู่ไป๋เฉิง”