“เจี้ยนจวิน ต้องหายขึ้นมานะ ได้ยินไหม คำสัญญาที่ให้ฉันไว้หลายเรื่องยังไม่ได้ทำเลย
ตอนหนุ่มสาว เธอบอกให้รอ รอไปรอมาก็แก่ลงทั้งคน
พอแก่แล้วก็จะทิ้งฉันไป ไม่มีหัวใจจริง ๆ“
หลิวอิงพูดไปก็ร่ำไห้จนสะอื้นไม่หยุด
ทุกคนที่อยู่ในห้องต่างเจ็บแปลบในอกจนขอบตาแดงก่ำ
เสิ่นเหอผิงกำมือเสิ่นเจี้ยนจวินไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม “พี่ชาย เรายังต้องการพี่อยู่
ขอแค่พี่ฝ่าด่านนี้ให้ได้ ต่อจากนี้มีอาอวี๋ มีหมอฝีมือดีตั้งมากมาย พี่ต้องหายแน่
พี่ชาย พี่ทิ้งพวกเราไปไม่ได้“
เสิ่นซิงปังกับเสิ่นฉางอานก็ขับรถมาถึงต่อกันคืน
พอมาถึงโรงพยาบาล ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงหลิวอิงร่ำไห้อาลัยอยู่ในห้อง
ทุกคนต่างเศร้าโศก
เสิ่นซิงปังรั้งเสิ่นฉางอานที่กำลังจะร้องไห้โวยวายเอาไว้ “ยังอย่าร้องนะ อย่าได้อาการเหมือนคราวพี่สองเราที่เป็นแค่ความเข้าใจผิดไป
ทำสติไว้ก่อน เข้าไปดูกันว่ามีเรื่องซ่อนเร้นอะไรอีกไหม โอเคไหม“
เสิ่นซิงปังพูดไปก็เอื้อมไปหมายมือเปิดประตู แต่สองครั้งก็ไม่สามารถกำมือจับล็อกได้
เสิ่นฉางอานจึงเดินเข้าไปผลักประตูเปิดออก ภาพในห้องทำให้ทั้งคู่ใจเย็นลงทีละหยด ๆ
เสิ่นซิงปังสั่นเท้าขึ้นมาอยากจะถามอะไรสักอย่าง แต่นานแล้วก็เอาคำพูดออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
เสิ่นฉางอานหันไปมองซางอวี่ “หลานสะใภ้ อาการพี่ชายเป็นยังไงบ้าง
เหมือนตอนพี่ชายคนรองรึเปล่า
จริง ๆ แล้วไม่เป็นไรใช่ไหม พวกเราทุกคนแค่ตกใจกันเกินเรื่อง สุดท้ายพี่ชายต้องรอดแน่ ๆ