“เกิดอะไรขึ้น?” ชายหนุ่มถาม
“หลายวันแบบนี้ ไม่งดงานบ้างเลยหรือ?” ซางอวี่ถามกลับ
สีหน้าของชายหนุ่มหยุดค้างไปชั่วขณะ “เจ้ามือ... คุณกำลังพูดเรื่องอะไรน่ะ”
“จริง ๆ แล้วฉันไม่เลือกปฏิเสธเรื่องรสนิยมหรอกนะ” ซางอวี่พูดเสียงเรียบ
คำพูดนี้คนอื่นในห้องฟังไม่เข้าใจ แต่ชายตรงหน้าเข้าใจดี
“ซางอวี่!” ชายหนุ่มลุกพรวดขึ้น ชักปืนจ่อศีรษะของซางอวี่
ร่างของซางอวี่เอนถอยหลังเล็กน้อย เธอมองเขา ความเย็นชาและความสุบสงบในดวงตาราวกับหัตถ์ที่มองไม่เห็น บีบคอเขาแน่น
“ท่านประมุข”
บรรดาลูกน้องเบื้องหลังรีบก้าวเข้ามา ยกปืนจ่อซางอวี่พร้อมกับชายหนุ่ม
ซางอวี่หลับตามองเพียงชายหนุ่มคนเดียว
ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกหลายครั้ง โบกมือ “ออกไปหมด”
ทุกคนแม้จะยังไม่วางใจนัก แต่ก็เก็บปืนอย่างเชื่อฟัง
เติ้งซินมองซางอวี่ สัญชาตญาณบอกว่าต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่ ๆ...
“ออกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงสูงขึ้น
ทุกคนรีบถอยออกไป
เติ้งซินเดินเป็นคนสุดท้าย เขาปิดประตู ก่อนบานประตูจะปิดสนิท เขาแอบมองซางอวี่อีกครั้ง...
ผู้หญิงคนนี้มีวิธีทำให้คนพังทลายในพริบตาจริง ๆ
ผู้ชายที่เยือกเย็นอย่างเขา มาหลายสิบปีไม่เคยโกรธเกรี้ยวขนาดนี้เลย
คำพูดของซางอวี่เมื่อกี้หมายความว่าอะไรกันแน่?
ในห้องเหลือเพียงชายหนุ่มกับซางอวี่
“คุณรู้ได้อย่างไร?” ชายหนุ่มถาม เสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“ฉันเป็นหมอ อะไรที่ฉันอยากรู้จะมองไม่ออกได้อย่างไร?
ถ้าฉันอยากรู้จริง ๆ ฉันยังรู้ได้ละเอียดกว่านี้อีก เชื่อไหมล่ะ?”