พี่หลี่ได้รับข่าวอย่างรวดเร็ว
ข่าวจากด้านบนส่งมาว่าอนุญาตให้ซางอวี่กลับปักกิ่งก่อนได้
เมื่อซางอวี่กลับไปถึงปักกิ่งและผ่านการทดสอบขององค์กรแล้ว พวกเขาจึงจะตัดสินใจว่าจะให้ซางอวี่พบท่านประมุขหรือไม่
ซางอวี่กล่าวอย่างจริงจังว่า “เป้าหมายของฉันคือการได้อยู่เคียงข้างท่านประมุขในฐานะผู้ช่วยข้างกาย
ไม่ใช่การทำแต่สิ่งไร้ความหมายไปเรื่อย ๆ
ความคิดและความฝันอันกว้างไกลของฉันสอดคล้องกับท่านประมุขโดยไม่ได้นัดหมาย
ขอเพียงให้ฉันได้พบท่านประมุข ความคิดของพวกเราต้องสัมพันธ์กันอย่างแน่นอน”
ซางอวี่พูดออกมาเด็ดเดี่ยวแต่ก็ชัดเจนเป็นระเบียบ เธอถึงกับชมตัวเองในใจเงียบ ๆ
เธอเหมาะกับการแฝงตัวจริง ๆ
“พี่หลี่ รอดูนะ ฉันจะทำให้พี่ต้องเปลี่ยนความคิดเห็นถึงฉันแน่นอน”
ซางอวี่เก็บข้าวของของตัวเองไปพลาง พูดกับพี่หลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไปพลาง
พี่หลี่หัวเราะ “เธอนี่มั่นใจและกระตือรือร้นจริง ๆ ฉันเชื่อว่าตราบที่มีสหายอย่างเธอ ประเทศชาติของพวกเราต้องถูกสร้างให้ดียิ่งขึ้นวันแล้ววันเล่า”
ซางอวี่ยิ้มแล้วพยักหน้า “คำนวณไว้แล้วว่าพี่มีสายตา”
ทั้งสองคุยโต้ตอบกันเพียงไม่กี่ประโยค ซางอวี่ก็เก็บของของตัวเองเรียบร้อยทั้งหมดใส่กระเป๋าเดินทาง
“ฉันกลับแล้วนะ”
“ระวังตัวด้วย ตอนนี้เธอถูกคนทหารพวกนั้นเห็นตัวแล้ว พวกเขาต้องออกตามหาเธอทั่วแน่
พอถูกจับได้ขึ้นมาเมื่อไร ผลที่ตามมาจะเลวร้ายเกินคาด
ต้องระวังให้ดีที่สุดนะ”