ซางอวี่กลับมาถึงห้อง เสิ่นจื้อหนานพิงหัวเตียงรอเธออยู่
“วันนี้กลับมาช้าจังเลยนะ” หลังจากซางอวี่อาบน้ำเสร็จ เสิ่นจื้อหนานก็จับมือของเธอไว้เบา ๆ แล้วถาม
ซางอวี่เล่าเรื่องที่วันนี้เธอกับหลินไป๋ไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐแล้วเจอเฉินเสี่ยวเสี่ยวให้เสิ่นจื้อหนานฟังทั้งหมด
“ซ่อนยาไว้ในปาก เป็นสายลับ” เสิ่นจื้อหนานขมวดคิ้ว
ถูกองค์กรสายลับจับตามองแล้วหรือนี่...
“ช่วงนี้อยู่บ้านเถอะ ออกไปข้างนอกน้อย ๆ หน่อย ปฏิบัติการของสายลับล้มเหลว ไม่แน่พวกมันอาจจะมาโกรธแค้นเธอก็ได้” เสิ่นจื้อหนานพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
“อืม ฉันมีของต้องเตรียมพอดี” ซางอวี่พยักหน้า
เธอรับปากว่าจะช่วยจัดทำแบบประเมินให้เด็กที่เป็นออทิสติกคนนั้น และยังต้องลองดูว่าจะสามารถวิจัยยาที่ใช้ในยุคของเธอออกมาได้ไหม
ถ้าทำไม่ได้ ก็ต้องใช้วิธีที่หาได้ในยุคนี้รักษาไปก่อน
ซางอวี่ไม่ได้ศึกษาด้านออทิสติกอย่างลึกซึ้ง แค่เคยเจอเด็กคนหนึ่งที่เป็นโรคนี้แล้วเกิดสนใจเลยไปหาข้อมูลดูบ้าง
ในยุคของพวกเธอ การแพทย์พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว โรคหลายชนิดที่ในอนาคตยังรักษาไม่ได้ ในยุคของพวกเธอส่วนใหญ่ก็ถูกพิชิตได้แล้ว
“เธออยากทำงานเป็นหมอที่โรงพยาบาลอำเภอไหม” เสิ่นจื้อหนานถาม
ถ้าซางอวี่อยากทำ เขาสามารถจัดการให้ได้
ซางอวี่ส่ายหน้า “แค่ช่วยบ้างบางครั้งก็พอ ฉันไม่อยากทำงานประจำ คุ้นเคยกับอิสระแล้ว”
เสิ่นจื้อหนานรู้ถึงความกังวลของซางอวี่ดี ถึงแม้เขาจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของบรรยากาศในสังคม แต่เขาก็ไม่ได้คิดว่ามันจะรุนแรงขนาดนั้น