ฟ้าแลบวาบผ่านหน้าต่าง ทอแสงเย็นเฉียบลงบนใบหน้าอำมหิตของเฉียนไห่
บนเตียงที่นอนอยู่นั้น คือมารดาผู้ให้กำเนิดของเขาเอง หญิงชราวัยเจ็ดสิบกว่า ป่วยหนักจนแทบหมดหวัง เหลือเวลาอีกไม่มาก
เจียงเสียวโจวดิ้นรนสุดแรง แต่มือและเท้าถูกมัดด้วยเชือกป่านอย่างแน่นหนา ถึงจะมีแรงปานใดก็ไม่อาจแกะออกได้
“เฉียนไห่ แกมันคนสารเลว ที่แท้แกก็เป็นคนลักพาฉัน แกลืมคำเตือนของหัวหน้าฉันแล้วหรือไง?”
“แกอย่าหวังเลย!”
“ปู่ฉันบอกไว้แล้ว พวกเราเป็นแพทย์ที่มีเมตตา ไม่ใช่ใครก็รักษาได้ทั้งนั้น ปู่ฉันไม่ยอมช่วยแก ก็แสดงว่าแกไม่ใช่คนดี แกอย่าหวังว่าฉันจะช่วย”
เจียงเสียวโจวมีท่าทีแน่วแน่ ยึดมั่นในหลักการของตน ไม่มีทีท่าจะยอมจำนน
ในฐานะทหารหญิงสาวจากหน่วยรบพิเศษเทพมังกร ผ่านการฝึกฝนที่ชายแดนมายาวนานถึงห้าปี ไม่มีผู้ใดสั่นคลอนจิตใจของนางได้
เฉียนไห่โกรธจัด กำหมัดแน่นจนสั่นระริก มองดูมารดาตนบนเตียงที่กำลังทรมานกับความเจ็บป่วย ดวงตาคมกริบลง
“แกก็เหมือนกับปู่แกนั่นแหละ ดีไม่เอาชั่วเอา ดื้อรั้น โง่เขลา พวกแกจะได้รู้ว่า...ผลของการต่อต้านฉัน!”
“ไม่ยอมช่วยใช่ไหม!”
“ฮึ่ย!”
เฉียนไห่มองไปที่บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่หน้าประตู แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ไป ขังนางไว้ในโรงฟืนข้างๆ อย่าให้ข้าวให้น้ำ เอางูพิษกับหนูเข้าไปด้วย”
ผู้หญิงคนหนึ่ง สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือพวกนี้
ต่อให้ปากแข็งแค่ไหน เมื่อต้องเผชิญกับสภาพแวดล้อมที่มืดมิด อับชื้น และน่ากลัวเช่นนี้ ก็ต้องกลัวเป็นธรรมดา