เสียงนั้นดังออกมาในชั่วพริบตา สายตาทุกคู่ต่างพากันจ้องไปยังทิศทางด้านนอกของคฤหาสน์
เห็นเพียงจ้าวชื่อหลงนั่งอยู่บนรถเข็น ขาทั้งสองข้างพันด้วยผ้าพันแผล ริมฝีปากซีดเผือด ถูกชายหนุ่มชุดดำสวมแว่นตาดำคนหนึ่งผลักเข้ามาในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์
และในวินาทีที่เขาปรากฏตัว ผู้ใหญ่ในตระกูลจ้าวหลายคนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะไม้ต่างก็โมโหเดือดดาล ผุดลุกขึ้นยืนชี้หน้าใส่หัวของจ้าวชื่อหลง
"ไอ้ทรชน หน้ายังกล้ามาอีก กระทำเรื่องชั่วช้าไม่จงรักภักดีแบบนี้ แล้วหัวใจของแกมันหายไปไหน?"
"หลายปีมานี้แกก่อเรื่องไว้เท่าไหร่ ครั้งไหนไม่ใช่ท่านปู่ต้องมารับหน้าให้ แกยังกล้าลักพาตัวท่านอีก!"
"จ้าวชื่อหลง แกยังเป็นคนหรือเปล่า รีบปล่อยท่านปู่เดี๋ยวนี้เลย!"
"..."
คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ได้ ล้วนเป็นคนรุ่นเก่าที่ร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านศึกมามากมายกับตระกูลจ้าว
แต่ละคนต่างมีบารมีในตระกูลจ้าว ถืออำนาจสำคัญ การถูกข่มขู่ก็ทำให้พวกเขาร้อนใจอยู่แล้ว
พอมาเห็นจ้าวชื่อหลงทำท่าเหมือนผู้ชนะเดินเข้ามาแบบนี้
ทุกคนยิ่งโมโหแทบจะระเบิด
เห็นท่าทีของพวกเขา จ้าวชื่อหลงสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เพียงแค่ยิ้มเยาะเย้ย
"ฉันไม่ใช่คนงั้นหรือ?"
"ฉันไม่จงรักภักดีงั้นหรือ?"
"ดี! ดี! ดีมาก!"
เขาปรบมือ กลับชื่นชมเสียอย่างนั้น พูดเสียงเย็นชา
"พวกคุณเป็นมือขวาเท้าซ้ายของท่านปู่"
"พวกคุณได้รับความไว้วางใจจากท่านปู่อย่างลึกซึ้ง"