ตูม!
ในใจของจ้าวชื่อหลงราวกับถูกขบวนรถไฟชนกระเด็น ในวินาทีนั้นเลือดในกายดูเหมือนหยุดไหล
ตอนถูกฉินอวิ๋นเล่นงานจนเนื้อตัวเละเทะ เขาไม่เคยกลัว!
ตอนถูกไล่ออกจากตระกูลเจ้า พร้อมกับเห็นข่าวลือปลิวว่อน เขาก็ไม่เคยกลัว!
แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นชุดของคุณปู่ในสภาพนี้ ความกลัวอันลึกซึ้งที่สุดก็เข้าปกคลุมร่างเขาอย่างสิ้นเชิง
เขา...เริ่มกลัวแล้ว...
วันนั้นตอนที่เขาและจางซินไปที่บริษัทของหลิวย่า ยามที่พบมีสองคน
คนหนึ่งคือป้าหวัง
อีกคนหนึ่ง หน้าตาซูบซีดหมอบยองๆ สูบบุหรี่อยู่กับพื้น
ตอนนั้นจ้าวชื่อหลงและจางซินมัวแต่คิดจะเข้าไปตรวจสอบในบริษัท ไม่ได้สนใจเลย แต่เมื่อเห็นแล้ว ในหัวจะไม่มีความทรงจำได้อย่างไร
เมื่อเห็นชุดของจ้าวคั่วตรงหน้า เขาก็นึกออก จางซินก็เช่นกัน
ที่แท้ ยามคนที่สองคนนั้นก็คือ—ท่านปู่แห่งตระกูลเจ้า!
ดังนั้น จางซินจึงยืนนิ่งอยู่กับที่ ปิดปากเงียบ ด้วยความตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เหมือนมีก้างติดคอ
เขาถึงเพิ่งเข้าใจว่า ทำไมพวกเขาถึงเพิ่งออกจากบริษัทหลิวย่าไปถึงโรงแรม ข่าวถูกไล่ออกจากตระกูลเจ้าก็แพร่สะพัดไปทั่วมณฑลเจียง
ที่แท้ ตอนที่จ้าวชื่อหลงตบหน้าจนยามสลบไปทั้งกระบวนการ ท่านปู่...เห็นหมดแล้ว!
เช่นนั้น ทุกอย่างก็อธิบายได้หมด!
พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมท่านปู่ถึงปลอมตัวเป็นยามอยู่ที่นั่น
ในใจพวกเขามีเพียงสองคำ...จบสิ้น!