เดิมทีเขาต้องการทดสอบนิสัยใจคอของฉินอวิ๋น แต่ไม่คิดว่าผลการทดสอบจะเกินความคาดหมายไปมาก
ในแผนการคือการดูว่าฉินอวิ๋นจะออกหน้าปกป้องชายชราที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนอย่างเขา และโต้เถียงกับคนที่เดินผ่านไปมาหรือไม่
ไม่คิดว่าฉินอวิ๋นจะรีดไถเงินจากอีกฝ่ายสองพันหยวน แล้วหันมามอบให้เขาเป็นค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจ
เกินขอบเขต!
คำตอบนี้ได้คะแนนเต็มร้อย!
ไม่สิ
การทดสอบยังต้องดำเนินต่อไป ต้องค่อยๆ ไป
ฉินอวิ๋นเห็นชายชราเอาแต่มองเขาอยู่ตลอด ก็อดไม่ได้ที่จะงง: "ผม...ผมเป็นอะไรไป มีอะไรติดหน้าหรือเปล่า?"
"คุณตา ไม่กลับบ้านหรือครับ?"
"กลับบ้านเถอะครับ ดึกมากแล้ว"
จ้าวคั่วรีบทำท่าทางน่าสงสารทันที ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ฉันน่ะ ไม่มีบ้านแล้ว"
"อะไรนะ?" ฉินอวิ๋นขมวดคิ้ว: "เกิดอะไรขึ้นครับ?"
จ้าวคั่วถอนหายใจ: "ที่บ้านก็มีบ้านอยู่หลังเดียว ลูกชายคนโตจะแต่งงาน ลูกชายคนเล็กก็จะแต่งงาน สุดท้ายลูกชายทั้งสองคนที่ไม่รู้จักบุญคุณก็ทะเลาะกันใหญ่โต สุดท้ายก็ตัดสินใจขายบ้าน แบ่งเงินกันคนละครึ่ง"
"แล้วก็ไล่ฉันออกมา"
"เฮ้อ!"
ทั้งที่จริงๆ แล้วเป็นคุณตาของตระกูลจ้าวที่ร่ำรวย แต่พอแสร้งทำเป็นน่าสงสาร ก็ดูเหมือนจริงเสียเหลือเกิน ทำให้ฉินอวิ๋นได้ยินแล้วโกรธจนทนไม่ไหว
ฉินอวิ๋นเบิกตากว้างด้วยความเดือดดาล: "บนโลกนี้ยังมีคนเนรคุณแบบนี้อีกหรือ"
"ไม่ใช่มนุษย์จริงๆ เลย"
"ลูกชายสองคนของคุณตาอยู่ที่ไหนครับ ผมจะไปจัดการให้เอง"
จ้าวคั่วทำปากยู่: "ไม่รู้หนีไปไหนแล้วล่ะ ฉันน่ะ เมียตายไปนานแล้ว ตอนนี้ลูกก็ไม่ดูแล ต้องออกไปเก็บขวดขายหาค่ายังชีพ"
"นอนก็ต้องนอนใต้สะพานลอย หนุ่มน้อย คืนนี้ขอบใจมากนะ"
"เงินสองพันนี้ เอาไปเถอะ ดูท่าเธอก็ลำบากเหมือนกัน ดึกดื่นยังไม่กลับบ้าน คงมีความทุกข์ใจอยู่แน่ๆ"