สายฝนโปรยปรายลงบนหลังคาอาคารชั้นเดียวที่อยู่ตรงข้ามคฤหาสน์ตระกูลจ้าว
ปืนซุ่มยิงความแม่นยำสูงถูกถอดชิ้นส่วนจนหมด กระจัดกระจายอยู่บนพื้นซีเมนต์
ตู้ยิงสลบไสล แขนถูกบิดหัก ขาถูกบิดหัก แขนทั้งสองข้างมีรอยเลือดลึกสองรอย ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืนใดๆ
ส่วนคอมพิวเตอร์ เครื่องติดตาม และอุปกรณ์ไฮเทคสำหรับระบุตำแหน่งทุกชิ้นที่วางอยู่ข้างกายเขา ต่างตกไปอยู่ในมือของเจียงเทียนหรานหมดแล้ว
เจียงเทียนหรานที่เปลี่ยนเป็นชุดปฏิบัติการสีดำ ไม่ดูเหมือนคุณหนูใหญ่ตระกูลสูงศักดิ์ที่สง่างาม น่ารัก และร่าเริงเลยแม้แต่น้อย
ในตอนนี้ เธอมีกลิ่นอายความเด็ดขาด กลิ่นอายสังหาร ซึ่งเป็นบุคลิกที่สะสมมาจากการปฏิบัติภารกิจเอาชีวิตเข้าแลกหลายปีในสมรภูมิรบ
หาที่เปรียบกับคุณหนูใหญ่ธรรมดาๆ ไม่ได้เลย
เธอมองตู้หลางด้วยสายตารังเกียจเล็กน้อย แล้วตบมือเบาๆ: "นึกว่าจะเก่งขนาดไหน ที่แท้ก็แค่นี้เอง ยังสู้พวกทหารรับจ้างแถวชายแดนไม่ได้เลย!"
เจียงเสียวโจวเล่นมีดสั้นในมือ ยิ้มบางๆ: "พวกนี้คงหาเรื่องผิดคนแล้วล่ะ จะไปหาเรื่องใครไม่ได้ ดันมาแหย่พวกเราสาว ๆ ที่เพิ่งปลดประจำการ นี่มันชักใยหาผิดตัวชัด ๆ"
ทั้งสองนั่งอยู่บนดาดฟ้า มองไปยังคฤหาสน์ตระกูลจ้าวฝั่งตรงข้าม แล้วหยิบวิทยุสื่อสารออกมา
เจียงเสียวโจวหัวเราะคิก: "หัวหน้า มือปืนจัดการเรียบร้อย ตรวจสอบรอบ ๆ แล้ว ไม่มีคนอื่น เหลือแค่จ้าวชื่อหลงกับนักฆ่าข้างกายเขาคนนั้น"