ที่สำนักงานใหญ่แห่งเจียงหนาน สวีหลงนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ พลางมองเอกสารตรงหน้าด้วยความสุขใจ
“ได้รับการยกย่องจากเมืองหลวง เห้อ ๆ ๆ ชาตินี้ฉันมีหวังแล้ว”
ในฐานะหัวหน้าสำนักงานใหญ่แห่งเจียงหนาน สวีหลงไม่คิดว่าตัวเองจะมีโอกาสก้าวหน้ายิ่งขึ้นไปอีก
และโอกาสนี้ก็มาจากชายที่ชื่อฉินอวิ๋น
เขาไม่รู้ว่าฉินอวิ๋นมีตัวตนจริงเป็นอะไร แต่เขารู้ดีว่าทีมแมงป่องพิษหมายถึงอะไร
นั่นคือทีมนักฆ่าที่โด่งดังในระดับนานาชาติ มีหน่วยสืบราชการลับระดับโลกกี่หน่วยที่ออกปฏิบัติการก็ไม่สามารถจับพวกมันได้
แต่สุดท้าย พวกมันกลับตกอยู่ในมือของฉินอวิ๋น
และตัวเองในฐานะคนที่ช่วยฉินอวิ๋นสืบหาที่อยู่ของพวกมัน ก็ได้รับการยกย่องพิเศษเช่นกัน
พอคิดถึงตรงนี้ สวีหลงก็รู้สึกซาบซึ้งใจฉินอวิ๋นเป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้น ท่าทีพิเศษของระดับสูงเมืองหลวงที่มีต่อฉินอวิ๋น ทำให้เขาตัดสินใจในใจ
“ต้องเกาะขาอาจารย์ฉินให้แน่น ๆ”
“ใช่แล้ว” สวีหลงพยักหน้า แล้วจิบชาเขียวคำหนึ่ง
“ตื๊ดดดด!”
แต่เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นกะทันหันก็ทำให้เขาสำลักน้ำไปหลายคำ แทบจะตกเก้าอี้
“ใครกันวะ!”
สวีหลงขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่บันทึกไว้ ให้ตายสิ ไอ้ฉินอวิ๋นอีกแล้ว
เขารีบแต่งหน้ายิ้มแสดงความเคารพแล้วรับสาย
“ว่าไงครับ อาจารย์ฉิน”
ฉินอวิ๋นรีบพูดทันที: “คนของฉันถูกจับตัวไป ชื่อเจียงเสียวโจว ที่อยู่คือจัตุรัสว่านเทียน เป็นรถตู้สีดำ ตรวจกล้องวงจรปิด ตามรอย เร็วเข้า เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้ เร็ว!”