ณ ลานฝึกซ้อม
ทหารสื่อสารคลี่พระบรมราชโองการออก พร้อมเอ่ยประโยคแรกจบ ฉินเหลียงยวี่ก็กลั้นหายใจแทบไม่อยู่
“เงินหนึ่งล้านตำลึง ทดแทนเบี้ยหวัดค้างจ่ายของสือจูตลอดหลายปีที่ผ่านมา”
“แจกจ่ายเป็นรายเดือน ผู้ใดกล้ายักยอก ตัดหัว”
หนึ่งล้านตำลึง
ฉินเหลียงยวี่รู้สึกหูอื้อไปหมด
นางรบมาทั้งชีวิต ไม่เคยต้องอาศัยเงินหลวงในการเลี้ยงทหารเลย
ปีฉงเจินที่สอง ครั้นเข้าไปช่วยราชสำนักครั้งนั้น แม้แต่ที่ดินในครอบครองยังต้องขายเอาเป็นค่าเดินทาง ฝ่ายราชสำนักไม่เคยชดเชยค่าใช้จ่ายให้แม้แต่ครึ่งเดียว
บัดนี้ ไท่จื่อเอ่ยเพียงคำเดียว ก็ทดแทนเบี้ยหวัดค้างจ่ายของนางหลายสิบปีให้หมดสิ้น
ยังไม่ทันตั้งสติ
ประโยคที่สอง ก็ทำให้เหล่าแม่ทัพในที่นั้นถึงกับหน้าซีดเผือดไปทั้งสนาม
“เสื้อเกราะลูกโซ่ซานเหวินห้าพันชุด แจกจ่ายให้เหล่าทหารหอกขาวทั้งบนล่าง”
“อะไรนะ?!”
นายทัพรองแก่คนหนึ่งอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้ เสียงสั่นเครือ “เกราะลวดลายภูเขางั้นหรือ?!”
ดวงตาฉินเหลียงยวี่หดวูบลงทันที
เกราะลวดลายภูเขา?
นั่นคือเกราะชั้นยอดที่นายพันขึ้นไปตามแนวชายแดนเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์สวม!
โรงงานผลิตอาวุธทั่วราชวงศ์ต้าฉิง รวมกันทั้งปีก็ผลิตได้ไม่ถึงสามร้อยชุด!
ห้าพันชุด?
เป็นไปได้อย่างไร!
นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ปลายเสียงแหบพร่า
“เจ้าว่าอีกครั้ง? กี่ชุด?”
ทหารสื่อสารมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงยกมือขึ้นหนึ่งครั้ง
เกวียนคันใหญ่ด้านหลัง เปิดฝากระบะออกทันที
แสงตะวันสาดต้องลงไป
แสงสีเงินวาววับเย็นเฉียบ เปล่งประกายจนผู้คนแทบลืมตาไม่ขึ้น
เกราะลวดลายภูเขาหนึ่งชุดช้อนซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ แผ่นเกราะถี่ละเอียด เปล่งแสงเยือกเย็น เป็นเกราะลูกโซ่ซานเหวินชั้นเลิศอย่างแท้จริง
เกวียนแล้วเกวียนเล่า ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
ฉินเหลียงยวี่เดินไปข้างหน้าอีกสองก้าว เกือบสะดุดล้ม
นางยื่นมือออกไป ปลายนิ้วแตะต้องชุดเกราะที่อยู่บนสุด
สัมผัสเย็นเฉียบแล่นเข้ามา แข็งแกร่ง ละเอียดอ่อน แผ่นเกราะเหล็กกล้าอย่างแท้จริง
ของจริง
ห้าพันชุด ล้วนเป็นเกราะลวดลายภูเขาจริงทั้งสิ้น
สมองของนางอื้ออึงไปหมด
ไท่จื่อ…ไปได้เกราะลวดลายภูเขามากมายขนาดนี้ที่ไหน?