เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
สวมชุดเกราะเหล็กสีดำสนิท เอวห้อยดาบโค้ง ร่างสูงใหญ่แต่เดิมอยู่แล้ว พอตั้งตัวตรง แสงในโถงใหญ่ทั้งหลังดูเหมือนจะมืดลงไปอีกเล็กน้อย
เขาไม่ได้มองใคร ตรงเดินไปยังแผนที่ผืนใหญ่ที่อยู่กลางโถง
"แกร่ก" เสียงหนึ่ง เขาชักดาบโค้งออกจากเอว
ปลายดาบชี้ลงดิน กดลงกับพื้น
"เปรี๊ยง" เสียงแหลมคม ปลายดาบเหล็กกล้าฝังเข้าไปในร่องกระเบื้องทองคำ
ทุกคนหดคอเข้าหากัน
ตัวเอ้อกุ่นเอ่ยปาก น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่เหมือนเศษน้ำแข็งทุบใส่หน้าทุกคน
"เถียงกันพอหรือยัง?"
ไม่มีใครกล้าตอบ
"อู๋ซานกุ้ยอยากได้ที่ดิน ก็ให้เขา"
ปลายดาบตวัดบนแผนที่ พื้นที่กว้างใหญ่ของเหลียวตงถูกขีดเป็นวง
เล็บมือจิกเข้าฝ่ามือ แต่บนใบหน้าเขากลับไม่มีทีท่าเจ็บปวดแม้แต่น้อย
"กองทัพกวนหนิงไม่ต้องจัดทัพใหม่ ก็ให้เขา"
ข้อมือหมุน ดาบทุบลงบนแผนที่ "ปั้ง" เสียงหนึ่งทึบ ๆ
"ราชวงศ์หมิงจ่ายค่าตอบแทนและเสบียงเท่าไร เราจ่ายสองเท่า ให้เขา"
เขาหันตัวอย่างกระทันหัน ดาบโค้งชี้ไปที่ม่านต้าไห่ ปลายดาบห่างจากปลายจมูกของเขาครึ่งคืบเท่านั้น
ม่านต้าไห่ตกใจจนตัวสั่นโดยไม่รู้ตัวถอยหลังไปครึ่งก้าว
เสียงของตัวเอ้อกุ่นเย็นเยียบจนเลือดค้างได้