จงเจิ้นเม้มปากแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ
สีหน้าบนใบหน้ากลับเปลี่ยนผันไม่หยุดนิ่ง
มีความอึดอัดใจที่ถูกบุตรชายทวงถาม
มีความขื่นขมที่อำนาจราชศักดิ์หลุดลอยไปจากมือ
แต่ที่มากกว่านั้น คือความสะใจที่เกือบจะเป็นการแก้แค้น เกินจะกดไว้ไหว
ใช่แล้ว
เมื่อก่อนพวกเขาคุกเข่าหาพระองค์ คือการบีบบังคับ
บีบให้เก็บภาษีเพิ่ม บีบให้สังหารคน บีบให้ออกพระราชโองการสำนึกผิด
ตอนนี้พวกเขาคุกเข่าหาพระองค์ คือการวิงวอน
วิงวอนให้พระองค์ช่วยพวกเขา วิงวอนให้พระองค์คุ้มครองความมั่งคั่งของพวกเขา
วาสนาหมุนเวียนเปลี่ยนผัน
ก็ควรถึงคราที่พวกเขาต้องก้มหัวเสียที
"พูดได้เพราะนัก"
จงเจิ้นแค่นเสียงเย็น แต่ท่วงทำนองกลับอ่อนลง
พระองค์เดินกลับไปที่ริมหน้าต่างอีกครั้ง
มองดูฝูงชนที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างอย่างมืดดำ
มุมปากยกยิ้มเป็นรอยหยัน
"เมื่อก่อนพวกเขาคุกเข่า คือยืนอยู่บนที่สูงทางคุณธรรม บีบให้ข้าต้องฟังพวกเขา
ตอนนี้คุกเข่า คือหมดหนทางแล้ว มาวิงวอนให้ข้าให้ทางรอดแก่พวกเขา"
"มิผิดเลยพ่ะย่ะค่ะ"
หวังเฉิงเอินรีบยิ้มประจบ
"คนพวกนี้ก็ได้แต่รังแกคนอ่อนแอ เกรงกลัวคนแข็งแกร่ง
ก็มีแต่มีดขององค์ชายเท่านั้น ที่ทำให้พวกเขาพูดความจริงและรู้จักกฏเกณฑ์
ข้าน้อยขอพูดในสิ่งที่บ่าวไม่ควรพูด พระองค์เก็บกดมานานกว่าสิบปี องค์ชายครั้งนี้ ได้ช่วยพระองค์ระบายออกจนหมดสิ้น
นับเป็นเรื่องดีพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"
จงเจิ้นนิ่งเงียบอยู่นาน
เสียงร้องเรียนจากนอกหน้าต่างยังลอยเข้ามาเป็นระยะ
เมื่อก่อนฟังแล้วเสียดหู
ตอนนี้ฟัง กลับรู้สึกเข้าหูอย่างประหลาด
พระองค์ผ่อนลมหายใจยาว
ความขุ่นข้องและขื่นขมในใจ ค่อยๆ ถูกความสะใจกดทับลงไป
ไท่จื่อจะเกรี้ยวกราดเพียงใด ก็ยังเป็นบุตรชายของพระองค์
ไท่จื่อจะอำมหิตเพียงใด ก็เพื่อราชวงศ์ต้าฉิงและแผ่นดิน
ยังดีกว่าขุนนางหนอนบ่อนไส้ทั้งราชสำนักพวกนี้ วันที่ถือคุณธรรมความชอบธรรมมาทำลายบ้านเมือง
"เจ้าออกไปประกาศพระดำรัสของข้า"
จงเจิ้นประสานพระหัตถ์ไว้ด้านหลัง น้ำเสียงราบเรียบลง
แต่ไม่มีช่องทางให้ต่อรองแม้แต่น้อย
"จงบอกว่า ข้าป่วยติดกาย ไร้เรี่ยวแรงจะจัดการราชกิจ