ก้อนหินขนาดใหญ่กลิ้งตามบันไดเมฆลงมาด้วยเสียงกัมปนาท ก้อนหินขนาดเท่าปากชามกระแทกเข้ากับบ่าของจูฉือล่างอย่างจัง เสียงอู้อี้ดังตึ้บจนบันไดเมฆสั่นสะเทือนไปสามครั้ง
ตามมาด้วยลูกธนูสามลูกพุ่งทะยานตัดผ่านอากาศ ปลายธนูเปล่งประกายเยือกเย็น พร้อมกันปักเข้าที่อกเสื้อเกราะสีดำสนิทของเขา ปลายลูกธนูสั่นระริก เลือดซึมผ่านรอยต่อเกราะแผ่ขยายออกทันที
“ฝ่าบาท!!”
ทหารกองทัพเทพมังกรที่เงยหน้ามองอยู่ใต้กำแพงแตกตื่นโกลาหลทันที ทหารแถวหน้าตาแดงก่ำ คลุ้มคลั่งเบียดกันพุ่งไปข้างหน้า เสียงตะโกนแหบแห้งจนเลือดซิบ ซุนชวนถิงบนหลังม้าผุดลุกขึ้นทันที ใบหน้าซีดเผือด กำแส้ม้าแน่นจนข้อนิ้วดังกรุบ ๆ ลำคอเหมือนถูกมือหนึ่งรัดเอาไว้แน่น พูดไม่ออกแม้ครึ่งคำ
หัวใจของทุกคนบีบรัดเป็นก้อนเดียว——
นั่นคือก้อนหินขนาดใหญ่! นั่นคือลูกธนูเจาะเกราะ!
เนื้อหนังมนุษย์โดนเข้าไปทีเดียวก็กระดูกหักเอ็นขาด ฝ่าบาทโดนไปตั้งหลายครั้ง......
ไม่มีใครกล้าคิดต่อไป
ทว่าทหารฝ่ายป้องกันบนยอดกำแพงเมืองกลับระเบิดเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจสุดขีดในพริบตา
“โดน! ทุบโดนแล้ว!”
“ยิงตายมันได้แล้ว! ไท่จื่อหมา ๆ ตายแน่!”
นายหน่วยหนิวลู่ของทหารแปดธงฮั่นกำหมัดเด้งตัวลอย เนื้อบนใบหน้าโยกสั่น ราวกับเงินหมื่นตำลึงถูกยัดเข้ากระเป๋าแล้ว
แต่เสี้ยววินาทีถัดมา ทั่วทั้งสนามเงียบสนิท
ร่างในชุดคลุมสีดำบนบันไดเมฆนั้น ไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย
จูฉือล่างยกมือขึ้นจับลำธนูตรงหน้าอก ปลายนิ้วออกแรงเล็กน้อย ดึงลูกธนูสามลูกออกมาอย่างง่ายดาย พร้อมเม็ดเลือดกระเด็นกระทบอิฐเมืองดังกรุ๋งกรั๋ง บริเวณบ่าที่ถูกก้อนหินกระแทก แม้แต่แผ่นเกราะก็ไม่บุบแม้ครึ่งเสี้ยว ปลายนิ้วเกาะรอยต่ออิฐ เท้ากระชากลงแรง ๆ ทั้งร่างกายพุ่งขึ้นไปอีกสามฉื่อ ความเร็วยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก
สายลมโชยกลิ่นดินปืนพัดผ่านยอดกำแพงเมือง
บนกำแพงและใต้กำแพง เงียบสงัดราวกับความตาย
“ฟ้า......ฟ้าคุ้มครองราชวงศ์ต้าหมิง!!”
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่ตะโกนกู่ร้องออกมา ทว่ากลับจุดไฟในเลือดของทหารหมิงนับหมื่นได้ในพริบตา
“ฝ่าบาททรงฤทธิ์เดช!”
“ฟ้าคุ้มครองราชวงศ์ต้าหมิง!”